Macierzyństwo bez lukru

Raport finansowy

2012-03-01T22:53:00.003+01:00

Kochani, przedstawiam zestawienie finansowe, czyli ile "Macierzyństwo bez lukru" zarobiło dla Mikołajka. To są wpływy na konto w Fundacji, nie ma tu jeszcze kompletnej kwoty za drukowaną antologię (czekam na rozliczenie z Czasu Kultury) i nie ma wpłaty za luty z RW2010, która sprzedaje ebooki (też czekam na rozliczenie).

Do tej pory sprawa wygląda tak:

31 stycznia 2011
Antologia jest w obiegu od 21 stycznia. Od tej pory nabyło ją 48 osób, które wpłaciły łącznie 2135 zł i 26 gr.

9 lutego 2011
od początku lutego antologię kupiło 23 osoby, które wpłaciły łącznie 1175 zł i 33 gr.

21 lutego 2011
od 9 do 15 lutego na konto Mikołajka wpłynęło 660 zł.

29 maja 2011
od 21 lutego do 27 maja 2011 antologię kupiło 20 osób, które wpłaciły łącznie 981,70 zł.

18 listopada 2011
po wakacjach nasz zbiorek zarobił dla Mikusia 1200 zł.

1 marca 2012
między 18 listopada 2011 a 1 marca 2012 na konto Mikusia z tytułu antologii wpłynęło 765 zł.

Łącznie 1 marca 2012 suma wpłat wynosi 6917,29. Są to wpłaty, które można bezpośrednio powiązać z antologią, do tego dochodzi jeszcze 1% podatku, o który prosimy i za który bardzo dziękujemy.

Część tej kwoty została wykorzystana przy zakupie wózka, kolejne wpłaty pokrywają bieżące wydatki: ok. 2 tys złotych miesięcznie kosztuje sama rehablitacja Mikołajka.

Róbmy swoje

2012-03-01T10:00:00.009+01:00

Nad „Macierzyństwem bez lukru” przetacza się burza, której po części nie byłam świadoma.

Zaczęło się od latte24, gdzie notki Gladys i Frustratki rozpętały histerię i wstrząsnęły głęboko użytkownikami serwisu. Najpierw Gladys i „Wielka Nuda” (29 komentarzy) – jak można pisać, że macierzyństwo jest nudne?! Potem słynna „Czarna dupa” autorstwa Frustratki (86 komentarzy): od oburzenia, że jak matka tak śmie pisać o własnych dzieciach, poprzez przypuszczenie, że to jawna prowokacja [i spisek wrogich sił], aż po pełną potępienia konstatację, że zniechęcamy młode dziewczyny do rodzenia dzieci. Próbowałam polemizować, tłumaczyć, prosiłam, by nie patrzeć na antologię przez pryzmat pojedynczych notek, których w niej nie ma, zachęcałam do lektury naszego zbioru – na próżno. Panie z latte nas zaszufladkowały: straszymy macierzyństwem, zaprzeczamy mu, nudzimy, smęcimy, nie mamy wyobraźni (skoro się nudzimy z dzieckiem), a jednocześnie wyobraźnia nas ponosi (bo wpis Frustratki został zinterpretowany jako racjonalizacja zachowań: „nie jestem matką, bo spotka mnie coś takiego”) i do tego używamy wulgaryzmów. Jedna z użytkowniczek latte, DJ. Mama, która zadała sobie trud przeczytania antologii, przekonywała, że jednak takie nie jesteśmy – nic to nie dało. Na latte jesteśmy zaklasyfikowane dożywotnio, co prawda notka Małgosi nieco ociepliła atmosferę, ale obawiam się, że to kruchy pokój.

Może powinnam była trzymać się linii środka, którą przyjęłam tworząc antologię, ale z drugiej strony chciałam mocniejszego uderzenia. Chciałam pokazać jak najpełniejszy obraz współczesnego macierzyństwa, nawet mroczne zakamarki. Nie wzięłam pod uwagę, że o ile na blogspocie jesteśmy już zadomowione, osoby, które do nas trafiają na ogół znają nasze blogi i naszą inicjatywę i są mniej skłonne do wyciągania pochopnych wniosków, o tyle na latte jesteśmy nowe, nikt nas nie zna, same się wystawiamy na cel: czytają nas przypadkowe osoby, które na podstawie jednej notki wyrabiają sobie osąd o całej akcji, antologii i o każdej z nas z osobna, a przy tym z miejsca muszą nas nawrócić, doradzić, pomóc zbłąkanym owieczkom, albo wypędzić diabła obijając nas kijem.

Później była Foksal w telewizji i Foksal w radiu. Do telewizji trafiła na moje zaproszenie, założeniem programu była konfrontacja MbL i osoby, która krytykuje naszą ideę. Zaprosiłam wszystkie Panie z latte, które jadą po nas równo, jednak żadna nie wyraziła chęci, by zaprezentować swoje stanowisko i oblicze przed kamerą. Każda odmawiała bardzo grzecznie, podając różne powody, ale największe wrażenie zrobiło na mnie tłumaczenie jednej z nich, że nie byłaby„kompetentną rozmówczynią” gdyż... nie ma dzieci. Foksal była jedyną, która przyjęła zaproszenie.

Foksal w radiu to kolejny motyw. Być może nie powinnam była do tego dopuścić, ale zwyczajnie nie miałam śmiałości, w końcu to do niej zadzwonili. I wiecie co jeszcze? Siły też nie miałam. To był bardzo wyczerpujący tydzień, jeździłam do Warszawy tam i z powrotem, rozmiar akcji, którą rozkręciłam przerósł mnie trochę, a rozgłos – potwornie zmęczył. Nie jestem Supermanem i nie wińcie mnie proszę, drogie Autorki, że wyszło jak wyszło. Przesłałam Foksal antologię, żeby się zapoznała, poprosiłam o wyważone sądy i tyle. Audycja wyszła bardzo fajnie, we dwie z nieocenioną Małgosią mówiły o naszym zbiorze, o Mikołajku, a że Foksal została potraktowana jako autorka – faktycznie, głupio wyszło, bo osoby, które oglądały rozmowę w TTV i słuchały audycji w RDC poczuły się zdezorientowane, ale uznałam, że to nie jest dla mnie cios w serce, przeżyję.

I tutaj dochodzimy do tej części burzy, której nie byłam świadoma. Otóż, wierzcie lub nie, do przedwczoraj nie miałam pojęcia, że na blogu Foksal są komentarze :-) Poczytałam sobie i już wiem, czego dotyczyły luźnie zdania, które rzucały mi dziewczyny, a ja nie mogłam znaleźć, gdzie to zostało napisane... Że ja nie mam pypci na języku, to naprawdę dziwne, przecież jestem tam wymieniana w co którymś komciu ;-)

No i kolejna rzecz. Wszystkim ostatnio jest przykro: Wioli jest przykro, że za mało o Mikołajku, Idiomce i mnie jest przykro, że Wioli jest przykro, na FB też jedna dziewczyna napisała, że jej przykro apropo komentarzy na latte... A do tego jeszcze spór o metaforę: czy pod lukrem jest styropian czy keks, albo elementy licytacji, która ma gorzej i jeszcze fundamentalne pytanie: czy wolno nam narzekać, czy nie wolno.

To ja zacznę od faktów: Antologia powstała, żeby pomóc Mikołajkowi. Zebrałam teksty dziewczyn, których blogi znam i czytam, dziewczyn, które lubię i szanuję. To są bardzo różne notki: lekkie i trudne, wesołe i smutne, poważne i z przymrużeniem oka. Decyzja, który tekst znajdzie się w antologii, należała do Autorek. Wspólnym mianownikiem wszystkich notek jest miłość do dzieci i macierzyństwo przeżywane świadomie. Poza tym są bardzo różne. Nie ma sensu dyskutować, która metafora lukru jest lepsza. Każda z nas ma prawo do własnej. Dla mnie osobiście nośnikami lukru są reklamy, w których dzieci mają zawsze gładkie pupcie, a matki są zawsze piękne i uśmiechnięte. Lukrem spływają okładki gazet, z których uśmiechają się piękne niemowlęta albo celebrytki, świeżo obdarzone potomstwem. Antologia opisuje te aspekty macierzyństwa, o których nie mówi się głośno i nie publikuje na okładkach, ale dla każdej z naszych Autorek tak naprawdę oznacza coś innego: Karina opisuje gorycz, kiedy niemożliwością jest sprawiedliwie podzielić uwagę i czas między czwórkę dzieci, Karolina rozdarcie między chęcią powrotu do pracy a pragnieniem opieki nad dzieckiem, Tomaszowa pisze o niewyspaniu, Małgosia o połogu, Bajka o porannym sajgonie, Sistermoon o swojej drodze do zrozumienia istoty macierzyństwa. Można to nazwać „narzekaniem”, ale można też wsłuchać się uważnie w te głosy i usłyszeć echo siebie sprzed lat albo spróbować zrozumieć, jak to może być. Jedne notki są bardzo osobiste, inne pisane z wyraźnym dystansem i poczuciem humoru. Takie właśnie miało być „Macierzyństwo bez lukru”, różnorodne i wielowymiarowe. I takie jest, takie się podoba, takie się sprzedaje i zarabia dla Mikołajka.

Medialne zamieszanie wokół „Macierzyństwa bez lukru” to kolejna sprawa. Nie było ono moim zamiarem, ale cieszę się z niego, bo im więcej osób usłyszy, tym więcej osób kupi antologię i tym więcej pieniędzy będzie dla Mikołajka. Akcja przynosi też inne rezultaty, których zupełnie nie planowałam: daje matkom poczucie wyzwolenia, ulgę, że wszystkie obracamy się w kręgo podobnych doświadczeń, że nie ma idealnych matek, że w swoich emocjach, wątpliwościach i rozterkach nie są same. Myślę, że to naprawdę wielka rzecz tchnąć otuchę w serca wątpiących w swoje kompetencje matek, nieustannie ocenianych i krytykowanych, którym z jednej strony stawia się za wzór Matkę Boską (jedyną idealną matkę, w której istnienie wierzę), a z drugiej celebrytkę, która w dwa miesiace po urodzeniu dziecka wraca do formy i ubrań sprzed ciąży.

Antologia „Macierzyństwo bez lukru” to powszednie macierzyństwo każdej z nas – każda czytelniczka odnajdzie tu swoje dylematy, słabości i troski, każda uśmiechnie się i wzruszy przynajmniej jeden raz. Drodzy potencjalni Czytelnicy, dajcie się wzruszyć i pomóżcie Mikołajkowi :-)

A nam, zaangażowanym w projekt pomocy dla Mikusia w taki czy inny sposób, niech nie będzie przykro. Robimy coś ważnego, więc róbmy swoje. Ja na pewno będę.

Dorota Smoleń

Do poczytania: Będąc Matką Amerykanką

2012-02-29T16:43:00.002+01:00

Dziś notka Kariny, mamy wesołej czwóreczki, której przygody opisuje na blogu http://trojaczkiplusjeden.blogspot.com. Pochwała slow parenting i dające do myślenia zestawienie matki Amerykanki i matki Polki.

Dwa lata. Tyle minęło od czasu, kiedy rzuciłam robotę w diabły i rozpoczęłam karierę domową u boku czwórki dzieci. Jak mi jest? Nadal uważam, że była to jedna z najlepszych decyzji, jakie podjęłam w życiu.

Sielanka, zwana też siedzeniem w domu, trwa. Moje podejście do wychowania dzieci generalnie w Polsce trąci myszką. Mam wrażenie, że wiele jeszcze upłynie wody w lokalnej Dłubni zanim się mądre głowy zreflektują, że nie tędy droga. Bo u nas to się dopiero zaczęło i nadal wierzymy (bo jak tu nie wierzyć!), że tak trzeba, nie ma wyjścia, musimy dzieciaka wyposażyć we wszelkie umiejętności, inaczej nie poradzi sobie w wyścigu szczurów. I będzie gorszyyyyyy.

Na pocieszenie swoje i nielicznych dodam, że w Stanach, gdzie wszystkie moje dzieci się urodziły i początkowo szczęśliwie edukowały, etap zarzucania malucha obowiązkami przechodzi do lamusa. Zataczamy koło. Wracamy do tego, co było. A że garściami czerpiemy z Ameryki, w końcu slow parenting przyjdzie więc i do nas. Zakład?

Pokolenie wierzących w to, że można osiągnąć więcej, jeśli zacznie się wcześniej i będzie nad dzieckiem odpowiednio pracować, wychowało wielu dzisiejszych amerykańskich CEO. Zdecydowanie więcej wyszło im jednak osobników z zaburzeniami emocjonalnymi, nadwagą, nerwicą, wpisanymi w kalendarz regularnymi wizytami u terapeuty i… bardzo przeciętną pracą. Coraz więcej matek oddaje dzieciom dzieciństwo. Ma być czas na zabawę, na nudę, leżenie na dywanie, przytulanki, domową rutynę z plasteliną i kredką, drzemkę i odpoczynek, bez pośpiechu, bez masy zajęć dodatkowych, wystarczy dobra szkoła i soccer albo balet.

Bez porównywania się nawzajem, bez wiecznego oglądania się za siebie i na dzieci sąsiadów bo one to już… Doświadczyłam, jak bardzo matka Amerykanka czuje się pewna siebie, swoich wyborów i sposobu, w jaki opiekuje się dzieckiem. Doświadczyłam też, jak bardzo matka Polka stoi pod pręgieżem społecznych ocen, łatwo ulega wpływom, jest bombardowana dobrymi radami i polecanymi przez "specjalistów" (od marketingu raczej) sposobami na wszystko co dziecka dotyczy – od wyboru smoczka, przez szczepienia, syropki, językowe przedszkole, na wyborze odpowiednich studiów skończywszy. Daliśmy się zwariować, skala rynku „dzieciowego” w Polsce poraża – poradniki, poratele internetowe, gazetki dla dzieci, o dzieciach, dla mam, o mamach, dla rodziców, o rodzicach i już same nie wiemy, co by jeszcze… Przypomina to raczej ciężką harówę, żeby ze wszystkim zdążyć i niczego nie zaniedbać. Inaczej, gorzej czuję się mamą w Polsce; nadal nie przyzwyczaiłam się do tego, że ktoś inny niż dzieci mnie z tej roli ocenia oraz… że muszę się w tej dziedzinie doktoryzować ;)

Styl rodzicielstwa slow parenting jest mi bliski. Staram się, aby w naszym domu dzieci nie żyły w pośpiechu i poczuciu, że ciągle coś, gdzieś muszą, dokądś się spieszą, coś je ominęło i są od kogoś gorsze. Jeszcze mają na to czas. Nie chcę się poddać nurtowi wpływów, że w poniedziałek psycholog, we wtorek logopeda, potem poradnia, lekarz od tego, lekarz od tamtego, warsztaty, angielski, basen, joga, karate, pianino, po drodze ADHD, znowu psycholog i koło się zamyka. Mama i tata – trenerzy małego skauta zdobywającego kolejne sprawności – sami zabiegani, zapracowani, ale przecież nie robią tego dla siebie, robią to dla dziecka. Tylko, czy aby na pewno dla niego?

Do poczytania: Kaloryfer

2012-02-28T11:21:00.004+01:00

Witamy na MbL nową Autorkę - DJ.Mamę, często widywaną na latte24. Pisze o sobie: "Zalatana Kura Domowa o duszy orła, która usiłuje pogodzić Kurnik z urzędową Grzędą". W kategoriach naszej antologii jest to niewątpliwie Matka zaawansowana :-)

Są takie błogie chwile w życiu rodzica, gdy każda sekunda spokoju w pustym domu, jest jak wyciszony ocean, gdzie słońce i morska bryza daje ukojenie skołatanym nerwom, a szum fal pieści zmysły. Lubię te chwile, napawam się nimi zachłannie, bo nigdy nie wiadomo, skąd przyjdzie tsunami.

Wróciłam do tego oceanu spokoju wcześniej niż planowałam, zaparzyłam sobie kawkę, włączyłam muzyczkę relaksacyjną i zasiadłam do komputera, by dokończyć pracę. Czekając na załadowanie programu, zajrzałam do Librusa (takiego szpiegowskiego programu dla rodziców). No i szlag trafił moją błogą ciszę!!! Przed oczami migały mi 4 pały!!! Cztery pały mi migały i to z jednego przedmiotu w jednym dniu!!! Nie był to niestety błąd systemu, gdyż każda pała była z czego innego. O pomyłce to raczej nie miałam co marzyć. Toż to Rodzinny Rekord Guinessa!

No tak się zagotowałam, że aż para mi buchała wszystkimi otworami. Wpadłam do kuchni, sięgnęłam do szuflady, gdzie leżały zakamuflowane fajki. Nosiło mnie okrutnie. Wyciągnęłam cygaretę, wskakując jednocześnie w buty, chwytając smycz i klucze… Próbowałam się opanować, ale efekt był taki, że omal nie zapaliłam psa i nie wyprowadziłam papierosa na spacer. Siadłam, puknęłam się w głowę (o wieszak), wyrzuciłam fajki, dopięłam Kudłatego do panela sterującego i pognałam na świeże powietrze, by ochłonąć. Nie wiem, ile tak latałam dookoła bloku, ale sądząc po psie, musiało to już trochę trwać, bo kundel właśnie przydeptywał sobie jęzor i łypał na mnie nienawistnym wzrokiem.

W domu wylałam kawę, zaparzyłam melisę i przypominałam sobie histerycznie wszystkie metody relaksacyjne, by odzyskać choć w połowie utracony spokój. Musiałam jakoś zapanować nad skołatanymi nerwami, bo jak dotąd miotała mną jedna myśl – urwać Nastodzieciowi łeb przy samym tyłku i Hamleta zagrać!

W końcu doczekałam się. Przyszło do domu Dziecię marnotrawne, rzuciło plecaczkiem i od progu zawołało:

— Co na obiad?

„Kurczę, jaki obiad?” – pomyślałam, świat się wali, a ona mi tu coś o przyziemnych sprawach –„ Zupa, jest jeszcze jakaś wczorajsza zupa w garze. Zajmę się pichceniem, to może mi przejdzie. Tylko bez ostrych narzędzi, bo tak mi ręce latają, że w trakcie tego pichcenia, gotowam sobie kończyny poskracać”

Po zupce, która jakoś nie chciała mi przelecieć przez gardło (a chlipałam przecież samo rzadkie), siląc się na spokój, zapytałam:

– Widziałam dzisiaj w Librusie las pał z chemii. Chcesz mi coś wyjaśnić?

— To nie las pał, tylko zwykły KALORYFER z czterema żeberkami – usłyszałam w odpowiedzi.

— No ja wiem, że uczeń bez lufy, to jak żołnierz bez karabinu, ale wytłumacz mi, na jaką cholerę tobie cały arsenał? – usiłowałam ustalić fakty

— Bo to było tak – zaczął Nastodzieć – ja miałam klarowną sytuację, to myślałam, że będzie gnębić tych, co to są zagrożeni, ale okazało się, że ostatnią kartkówkę, tę co to była z materiału, na którym nie byłam, to napisałam na pałę. No to pani mnie zapytała z tego ostatniego materiału, którego nie kumam. No i dostałam drugą pałę. Pani się uparła, że mnie wyciągnie i zażyczyła sobie zeszyt. A ja w tym zeszycie nie miałam trzech ostatnich lekcji, bo na dwóch mnie nie było, a trzecią pisałam na kartce, bo i tak nie kumałam i myślałam, że jak mi siostra wytłumaczy, to wtedy wpiszę wszystko. No i za ten brak lekcji dostałam trzecią pałę. A ta czwarta za zeszyt z zadaniami domowymi. No bo ja te zadania pożyczyłam Karolinie (bo ona cienka jest i chciała sobie spisać), a ta małpa nie przyszła do szkoły i za brak zeszytu dostałam czwartą pałę. I od tych czterech pał obniżyła mi się ocena na semestr – zakończył Nastodzieć zawiłe tłumaczenia.

Żal mi się zrobiło Nastodziecia, a do tego głupawka jakaś mnie ogarnęła, że o mało co powagę sytuacji szlag by trafił, więc zarządziłam odwrót.

— Porozmawiamy o tym wieczorem, gdy tato wróci – zakomunikowałam

A wieczorem pokazałam Tacie Dzieciów ten sławetny KALORYFER w dzienniku elektronicznym, w oczekiwaniu wielkim na jakieś mądre rozwiązanie problemu.

— Te pały wyglądają, jak sztachety w płocie – zakomunikował na wstępie Tato Dzieciów.

— Tu nie o wygląd chodzi, tylko o naszą reakcję na te pały. Musimy coś z tym zrobić, by się Dzieciowi we łbie nie poprzewracało…

— To nie my mamy coś zrobić, tylko… Młooodaaa – krzyknął Tato w kierunku pokoju Nastodziecia, a gdy ten przycwałował przed oblicze Rady Starszych, zapytał spokojnie:

— I jak skomentujesz ten żałosny występ z opłakanym finałem, z KALORYFERM w roli głównej?

— Ja to się nawet cieszę… – zarżał Nastodzieć, niczym tonący koń na bagnach – cieszę się, że te pały zebrałam po Nowym Roku, bo i tak pewnie nałożycie mi jakiś szlaban, a tak przynajmniej zdążyłam wyprawić Sylwestra …

— I tu jesteś w błędzie – zakomunikował Tato Dzieciów – żadnych kar zastępczych nie mamy zamiaru ci nakładać. Jak już masz się wściekać, to tylko na siebie, nas w to nie mieszaj. Sama narozrabiałaś, to teraz sama sobie to odkręcaj. Jeśli ten KALORYFER nie jest wystarczającą karą za twoje gapiostwo, to my już nic mądrzejszego nie wymyślimy, by ci rozum na miejsce powrócił.

— Właśnie! – przytaknęłam, bo tylko na tyle mnie było stać po tak ciężkim dniu.

1% dla Mikołajka

2012-02-24T10:30:00.000+01:00

Aby przekazać 1% podatku na rzecz Mikołajka, wypełniając odpowiednie rubryki w rocznym zeznaniu podatkowym PIT za rok 2011 (28, 36, 36L, 37, 38, 39), należy wpisać:

KRS: 0000037904

W rubryce "Informacje uzupełniające - cel szczegółowy 1%"

prosimy wpisać:

13401 Kamiński Mikołaj

Wszystkim, którzy zechcą pomóc, przekazując 1% swojego podatku Mikołajkowi, z góry serdecznie dziękujemy!

MbL na obrazku

2012-02-24T00:02:00.001+01:00

Dziś debiutuje u nas Rogal. To jest jej strona, a tu są jej rysunki. Zajrzyjcie koniecznie, dla mnie bomba! Ten poniżej powstał specjalnie dla MbL. Dziękujemy bardzo :-)

Rozmowa w programie Uwaga po Uwadze

2012-02-22T08:30:00.001+01:00

Zapraszam do obejrzenia rozmowy w programie Uwaga po Uwadze z 14 lutego, którą emitowała niedostępna wszystkim TTV. Martyna Aftyka rozmawiała z Foksal Joanną i Chudą Dorotą. Chuda wystąpiła jako koordynatorka "Macierzyństwa bez lukru", czyli mówienia również o ciemnych stronach bycia matką, Foksal w roli opozycjonistki - uważa bowiem, że kobiety, które mają zdrowe dzieci i dobre życie nie powinny tracić czasu na narzekanie.

Wyróżnienie specjalne w konkursie Blog Roku 2011

2012-02-17T18:54:00.007+01:00

W poniedziałek dostałam maila z prośbą o zachowanie jego treści w sekrecie do 16 lutego:

"W imieniu Organizatorów Konkursu mam przyjemność zawiadomić, że podjęliśmy decyzję o przyznaniu Pani – jako autorce bloga http://macierzynstwo-bez-lukru.blogspot.com – jednego z wyróżnień.

Uzasadnienie tego wyboru jest następujące:

- za niezwykłą inicjatywę angażującą ponad 30 blogerek, aby pomóc jednemu choremu chłopcu
- za pozytywne emocje, pomimo codziennej walki z przeciwnościami losu
- za chęć niesienia pomocy i pokazanie, jak wspaniałe, choć trudne może być macierzyństwo
- za zaangażowanie w akcję i stworzenie małej macierzyńskiej społeczności gotowej wesprzeć Mikołajka

Byłoby nam niezmiernie miło, gdyby zechciała Pani przyjąć to wyróżnienie i zaszczycić nas swoją obecnością podczas uroczystości wręczenia nagród na Gali Blog Roku 2011, która odbędzie się 16 lutego 2012 r. w Centrum Nauki Kopernik w Warszawie o godzinie 19.30."

Odpisałam, że naturalnie, z przyjemnością przyjmę i obiecałam milczeć do Gali, choć mnie mało nie rozerwało. Co prawda prowadzący UWAGĘ Tomasz Kubat ogłosił to we wtorek po emisji reportażu, ale ja jestem honorowa: obiecałam milczeć, to nie kłapię dziobem i nie piszę na blogu.

Ale teraz już będę trąbić wszem i wobec :-) I chwalić się dyplomem i statuetką:

Dodatkiem do statuetki jest bon od firmy APART o wartości 1000 zł, który trafi do Ani, mamy Mikołajka i zostanie wystawiony na aukcję.

Ze sceny mówiłam, że przyjmuję nagrodę w imieniu wszystkich autorek i osób, które zaangażowały się w akcję na rzecz Mikołajka i podkreślałam, że naszym celem nie jest zniechęcanie do macierzyństwa, jedynie ukazywanie życia, które nie wygląda jak na okładce kolorowych czasopism. Później też mówiłam różne rzeczy, które zarejestrowała kamera Onetu. Załapałam się do galerii, tylko nie wiem, na kogo szczerzyłam kły (i siekacze).

W czasie after party ojciec Leon Knabit, który był jednym z laureatów tegorocznego konkursu, uściskał mnie i pobłogosławił, kilka razy rysując na moim czole znak krzyża i mówiąc, że to co robimy dla Mikołajka jest dobre i pożyteczne. I że to, co on sam ma w sobie najlepsze, to ma dzięki swojej mamie.

Mamy zarówno błogosławieństwo ojca Leona jak i wsparcie TVN i Onetu. Zatem Alleluja i do przodu :-)

O MbL w Radiu dla Ciebie

2012-02-16T14:43:00.005+01:00

Zapraszamy do słuchania Radia dla Ciebie w piątek 17 lutego o 8.40 - Foksal i Małgosia będą mówić o "Macierzyństwie bez lukru".

Do poczytania: Cel pal

2012-02-16T07:48:00.000+01:00

Dziś zapraszam do lektury notki Bajki, autorki Radzieckiego termosu, świeżo upieczonej mamy Jaśka i nieco już okrzepłej mamy Igora. Podwójne macierzyństwo to wyzwanie :-)

W życiu trzeba sobie znaleźć jakiś cel. Prócz określenia celu, dobrze byłoby też od czasu do czasu do niego dążyć, ale nie ma imperatywu. To tylko taka luźna sugestia, całkiem jak ceny drukowane na opakowaniach przez producentów. Jeśli mamy już cel, przydatne również bywają punkty odniesienia. Pozwalają one umiejscowić nasz cel nieco bardziej namacalnie w czasoprzestrzeni i sprawiają, że jego osiągnięcie wydaje nam się niekiedy całkiem realne.

Osobiście jestem zwolennikiem metody małych kroczków. Ale tylko jeśli chodzi o cel, bo już inne rzeczy to niekoniecznie, bardziej łychą ile wlezie. Tak więc wyznaczam sobie małe cele i lubię myśleć, że do nich dążę.

Dziś na ten przykład wyznaczyłam sobie cel, by nie oskalpować Starszego Syna albo nie zacząć go okładać Młodszym. Przynajmniej przez godzinę. Oraz liczyłam od jednego do dziesięciu miliard razy - ale mocno się musiałam skupiać by nie zacząć wspak, bo to jak wieść niesie działa niczym zapalnik. Takie niezwykłe w swej sile uczucia macierzyńskie wywołuje u mnie ćwiczenie przez Lokatora szlaczków. Samo zagonienie go do pracy graniczy z cudem i jak sądzę lepiej by mi poszło z wszczepieniem bypasów morskiej śwince tańczącej kankana. Uparty po mamusi. Szlaczków nienawidzi jak ozorów w galarecie i doszło do tego, że woli nawet sprzątać swój pokój na wysoki połysk, niż skrobać esy floresy w zeszycie ćwiczeń. Cała reszta w małym palcu a szlaczki... nie napiszę gdzie, sami się domyślcie.

Kaligrafia zdecydowanie nie będzie jego hobby.

W ogóle to bardzo radośnie jest w tym moim magicznym domu. Zwłaszcza gdy Książę Małżonek się oddali do roboty a ja zostaję z uroczymi pociechami, z których jedna ma kolkę i drze się jakby ją kto zaprosił na casting do heavy metalowej kapeli a drugiej akurat zaginęła ulubiona zabawka. I to z TYCH ULUBIONYCH.

Bo to jest proszę Państwa dramat. Taki w trzech aktach i gęsto usłany trupami. Nie wiadomo co robić najpierw. Zakneblować młodsze, wrzucić do łóżeczka, obezwładnić i biec na pomoc starszemu, który umiera z żalu i cierpienia a potrzebuje nas nie za chwilę a w tym dokładnie momencie (bo za chwilę przecież umrze)? Czy też ignorując pełen dramatyzm sytuacji wypowiedzieć w stronę starszego coś w stylu "nie martw się, znajdzie się na pewno" co wywołuje rozpacz bezdenną i jeszcze potężniejsze szlochy? Co byście nie zrobili jest źle. Idę więc na sygnale - bo Janek wyje jak straż pożarna - pocieszać Igora i we czworo - bo razem z kolką - szukamy zaginionego stwora z rodziny Lego Bionicle. Stwór zresztą jest tak obrzydliwy i paskudny, że na jego miejscu też bym zaginęła - czym prędzej i bez wieści. Stwór ma oczywiście jakieś imię ale składa się z właściwie samych spółgłosek i brzmi jak rzygający kot, względnie jakiś afrykański dialekt i to jeszcze wspak. Nie powtórzyłabym tego nawet po pijaku.

Po dwudziestu minutach gorączkowego przeglądania kątów na kolanach stwór odnajduje się, Starszy Syn wybucha szczęściem by po kilku minutach porzucić tak dotychczas ulubioną zabawkę i zająć się czymś zupełnie innym, a po minucie w ogóle oznajmić, że się nudzi, Janek prawie odgryza mi ramię przysysając się niczym glonojad a ja mam nieodpartą ochotę wyjść z siebie bardzo głośno trzaskając drzwiami.

Ale jestem dzielna i z uśmiechem seryjnego mordercy małych słodkich dziewczynek proponuję Starszemu, że zrobimy z koca namiot i zabawimy się w biwakowanie nad jeziorem, Młodszemu proponuję posiłek a sobie lornetę, czyli dwa głębsze... za jakiś czas.

Potem po kolei osiągam kolejne cele.

Kolacja - kanapka z miodem/dżemem/szynką/żółtym serem/czymkolwiek innym? Oczywiście kanapka to ostatnie na co ma ochotę mój miły Syneczek. Mleko i płatki? O nie, tylko nie to. Oczywiście sam nie wie na co ma ochotę, ale z pewnością nie jest to nic z tego, co wymieniam. Plecak do szkoły - tego nie pakujemy, to się nie nadaje, to nie takie, a tamto bez sensu. Myślałby kto, że to kwestia życia lub śmierci a nie zwykłego piórnika, temperówki i kleju w sztyfcie. Ubranie na jutro - to okropny niefart, że bluzka z Zygzakiem McQueen'em akurat jest w koszu z ubraniami do wyprania, bo akurat jutro jest ten dzień, w którym ON CHCIAŁ założyć akurat tę konkretną. Kąpiel - najpierw Jasiek, oczywiście z honorową asystą Brata, potem cały szereg czynności pielęgnacyjno-okołoniemowlęcych, o których trzeba po raz pięciotysięczny opowiedzieć ze szczegółami i pełnym wyjaśnieniem co, do czego, którędy i po co. Potem do wanny wędruje Igor a wanna również sprzyja jak powszechnie wiadomo nawiązywaniu konwersacji - a dlaczego właściwie nietoperze śpią jak jest zima? a po co ludziom tyle zębów i czy na pewno wszystkie trzeba myć? czy jak byłam mała to chciałam zostać strażakiem czy księżniczką? Urocze, boskie i niezwykle wzruszające... tyle że to wszystko niestety blednie niedocenione przy konieczności jednoczesnego skupiania całej swojej uwagi na Młodszej latorośli, która to akurat dziarsko i niepostrzeżenie puściła pawia na świeżo odprasowane ubrania.

Czarownie, nieprawdaż?

Oraz cowieczorne ćwiczenie cierpliwości pod hasłem - Igorku, do łóżka! Pójście do łóżka kojarzy się Lokatorowi wyłącznie pejoratywnie. Jest to absolutny kres wszystkiego co udało mu się osiągnąć przez cały dzień, bo przecież przed spaniem trzeba sprzątnąć zabawki i zniknie uroczy rozgardiasz, który tak mozolnie tworzył, a jeszcze tyle mógłby zrobić... Pójście do łóżka odwleka się w nieskończoność - chce się jeszcze coś zjeść, po jedzeniu trzeba umyć zęby, chce się siusiu, chce się pożegnać czule z Młodszym Bratem i potrzymać go za małą rączkę, chce się jeszcze raz przeczytać o przygodach Bolka i Lolka albo wylicytować jeszcze pięć minut w łóżku rodziców. Łóżko to koniec po prostu. Hmm. Minie jeszcze trochę czasu zanim dojdzie do wniosku, że wręcz przeciwnie, że łóżko to dopiero początek. Przynajmniej mam taką cichą nadzieję, że jeszcze trochę czasu minie.

Potem jest czas zasypiania Starszego Synka i wchodzimy znów w strefę Młodszego. Karmienie, przewijanie i takie tam bujanko-przekomarzanki. Jak kolka da za wygraną robi się nawet przyjemnie i dajmy na to można napisać notkę, albo odpowiedzieć na e-maile, albo sprawdzić czy świat jeszcze jest na swoim miejscu i co na nim słychać. Albo poczytać książkę. Obecnie czytam "Sekrety" Bakuły, Ibisz i Majewskiej. Wyborna - rechoczę co i rusz a do tego da się ją podczytywać na wyrywki i z doskoku.

Najbliższy cel mam dość prosty. Azymut na poduszkę i pozostaje obrać dobrą trajektorię lotu. W końcu nigdy nie wiadomo kiedy i w jakim humorze ocknie się Jasiek, za to wiadomo, że to nastąpi. Trzeba korzystać póki chrapie.

Reportaż o macierzyństwie w UWAGA TVN

2012-02-15T19:47:00.001+01:00

Tutaj reportaż online, dla tych, którzy jeszcze nie widzieli. Miłego oglądania.

Rozmowa w programie "UWAGA po UWADZE" z udziałem Pani Martyny Aftyki, Foksal i Chudej była bardzo interesująca, mamy nadzieję, że też wkrótce pojawi się na stronie.

Reportaż w TVN UWAGA

2012-02-14T09:04:00.001+01:00

14 lutego w programie UWAGA TVN o 19.50 zostanie wyemitowany reportaż o byciu matką i "Macierzyństwie bez lukru". Tutaj zajawka. Zaraz po nim w programie "UWAGA po UWADZE" na żywo wystąpią Chuda i Foksal. Będziemy rozmawiać o tym, czy rzeczywiście warto mówić o ciemniejszych stronach macierzyństwa, bo może przesadzamy z jęczeniem i użalaniem się nad sobą?

Zapraszamy przed ekrany :-)

Informacje techniczne: Program "UWAGA po UWADZE" jest emitowany w TTV, dostępnym w telewizji kablowej i satelitarnej na wszystkich platformach cyfrowych oraz w ramach naziemnej telewizji cyfrowej. Szczegóły tutaj.

"Macierzyństwo bez lukru" podbija polskie media ;-)

2012-02-13T10:49:00.002+01:00

Kochani,
w miniony weekend w radiu i telewizji dużo się działo w temacie macierzyństwa, a szczególnie "Macierzyństwa bez lukru". W internetowym radiu WNET wypowiadała się idiomka, która szczegółowo i świetnie opowiedziała o naszej akcji i o samym macierzyństwie, które - jak piszemy w antologii - nie jest tylko słodkie i zaszczytne.

W towarzystwie pani Martyny Aftyki, która realizowała reportaż o nas, wystąpiłam w programie Dzień Dobry TVN, a w niedzielnej Kawie czy herbacie pojawiłyśmy się we trzy z Małgosią i Tomaszową. Zajrzyjcie koniecznie do Małgosi, pisze o tym, co chciała powiedzieć, ale zabrakło czasu - miałyśmy łącznie 6 minut.

To nie koniec triumfalnego pochodu MbL przez telewizory w polskich domach ;-) We wtorek 14 lutego o 19.30 zapraszamy do obejrzenia reportażu w UWAGA TVN. Zaraz potem w programie "UWAGA po UWADZE" porozmawiamy o naszej idei mówienia o ciemniejszych stronach macierzyństwa, w rozmowie udział weźmie także Foksal.

Macierzyństwo bez lukru

2012-02-09T23:22:00.008+01:00

Antologia „Macierzyństwo bez lukru” istnieje od stycznia 2011. Najpierw pojawiła się jako e-book i jest dostępna w formacie pdf, mobi i epub. E-booki można kupić w Oficynie Wydawniczej RW2010. W grudniu 2011 ukazała się drukiem jako dodatek specjalny do pisma „Czas Kultury”, do numeru poświęconego [Anty]macierzyństwu.

Głównym celem powstania antologii jest pomoc dla półtorarocznego Mikołajka, chorującego na rdzeniowy zanik mięśmi (SMA I). Cały dochód ze sprzedaży e-booków i część dochodu ze sprzedaży drukowanej wersji trafia na konto chłopczyka w Fundacji Dzieciom „Zdążyć z pomocą”.

Przy okazji niesienia pomocy Mikołajkowi nasz zbiór stał się ważnym głosem w dyskusji o współczesnym macierzyństwie, o jego ciemniejszych stronach, które nie nadają się na okładki czasopism, nie są popularne i nie przystają do obrazu czułej, dobrej, nieskończenie cierpliwej archetypicznej Matki. Nijak też się mają do pięknych zdjęć zadbanych, promieniejących celebrytek, które są fotografowane w kolorowych pismach ze ślicznymi, uśmiechniętymi dziećmi, a przeciętna Kowalska patrzy na to wzrokiem półprzytomnym i z kołtunem na głowie, bo dziecię nie spało pół nocy i teraz nie może dojść do siebie i próbuje umyć zęby kremem do stóp.

Kobiety, które mają dzieci w Polsce w XXI wieku nie chcą być ani Matkami Polkami, ani Superwomen, nie chcą stać na pomniku (bo co to za przyjemność być zanieczyszczaną przez ptactwo), chcą... No właśnie, czego chcą matki? Jaka jest ich codzienność, dylematy, udręki? Nasze mamy prały w płatkach mydlanych i prasowały dziesiątki pieluch dziennie. Wiek XXI dał nam pampersy, ale odebrał rodziny wielopokoleniowe. Jak to jest być matką dziś, w drugiej dekadzie XXI wieku? Czy możemy liczyć na wsparcie, czy jesteśmy pozostawione same sobie?

Część tych pytań padło na spotkaniu promującym najnowszy numer Czasu Kultury, relację naszej korespondentki Pierwszej publikujemy tutaj.

„Macierzyństwo bez lukru” to nie jest wydumana literatura, tylko samo życie – barwne, bujne, piękne i chwilami brutalne, ale bardzo szczere i prawdziwe. Nasz zbiór wzbudza żywe reacje, oto kilka przykładów:

Tekst świetny jak większość w Antologii, jako matka 2 dzieci utożsamiam się z dużymi fragmentami i tymi śmiesznymi i tymi smutnymi- bo macierzyństwo łatwe nie jest- ale i tak jest najlepsze na świecie- nikomu się tak łatwo nie wybacza jak swoim dzieciom- a dzięki tej publikacji i lekturze blogów tam cytowanych doszłam, że nie jestem INNA tylko jestem NORMALNA:) Pozdrawiam autorki
Katarzyna Misun-Nowak

Poczytuję zapiski innych mam-blogerek. Zebrane na papierze w tomie "Macierzyństwo bez lukru", żeby pomóc innej blogowej mamie i jej synkowi. Między pracą a pracą, między pracą a sprzątaniem i po szybkim zebraniu wieści od własnej córy. Nie wolno szybko i ciurkiem, lepiej po dwie trzy notki, żeby nie zgubić takiej perełeczki jak ta...
Magdalena Walusiak

W czasach, gdy moje dzieci były małe, nie istniała moda na internetowe blogi, nie było nawet takiej mentalności w społeczeństwie, by matka na bieżąco opowiadała, że jest zmęczona, zabiegana, wystraszona, chwilami przerażona, chwilami rozdarta.
Teraz są inne czasy. Te matki przełamują Tabu, przyznają się publicznie do emocji, o istnieniu których nigdy nawet siebie nie podejrzewały. Emocji, które nijak nie kojarzą im się z macierzyństwem. Niekiedy są tak samo tym faktem zadziwione, jak czytelnik.
Przeczytałam całą antologię "Macierzyństwo bez lukru", pogłębioną innymi wpisami tych matek na ich blogach. To nie jest tak, że one ciągle stękają, narzekają i jęczą, że są Matkami Samo Zło. One takie czasami bywają! Czasami nawet wbrew sobie (zostawiając płaczące dziecko w szpitalu, wciskając gorzkie lekarstwo na siłę...). Przeżywają dramat, odprowadzając dziecko do żłobka rano, wracając wieczorem... bo nie ma ojca, bo nie ma pieniędzy... Jest miłość, ale nie ma na nią czasu, pozostają wyrzuty sumienia.
To jest ich macierzyństwo pozbawione lukru, które tym się różni od mojego z czasów młodości, że ja nie "stękałam" (jak to ktoś gdzieś napisał), bo gdybym nawet chciała i potrafiła, to nie wiem, czy znalazłabym jakiegoś słuchacza poza własnym małżonkiem i czy odważyłabym się wtedy stękać publicznie. Obawiam się, że unoszący się nade mną Duch Matki Polki Wszechzadowolonej, i tak by mnie przed tym "stękaniem" powstrzymał. Złe emocje, które mną miotały, wyparłam z pamięci dość skutecznie (mam na myśli gigantycznie przemęczenie, strach o życie i zdrowie dzieci, wściekłość na siebie, na służbę zdrowia i cały otaczający nas Wszechświat).
Daleka jestem od oceny tych Matek w systemie zero - jedynkowym.
Nic na tym świecie nie jest idealnie czarne, ani idealnie białe. Światem rządzą wszystkie odcienie szarości:)
DJ.MAMA

Wielką burzę wywołałyśmy w serwisie latte24.pl. Tam gromy posypały się na autorkę bloga fjakfrustratka.blox.pl, która posługuje się soczystą polszczyzną, a o swoich uczuciach pisze wprost. Notka Frustratki zainspirowała bywalczynie latte24 do obszernych wypowiedzi na temat własnych doświadczeń macierzyńskich:

Kiedy czytam o tym jak kobiety nie cierpą być matkami, zastanawiam się co jest z ludźmi nie tak. Jak to się dzieje, że naturalne biologicznie dla kobiety macierzyństwo jest psychicznym i społecznym balastem.
Jestem pod tym względem dziwadłem, bo lubie moje dziecko. Lubię z nim być, robić razem różne rzeczy w domu. Prać, gotować, odkurzać. Jestem dziwadłem, bo nie wdaję się z sąsiadkami i ciotkami w pełne żalu narzekania, jak mi trudno, jak mi źle, jak ogranicza i męczy mnie "manie' dziecka i jak ono samo mnie wkurza. Ale nie zawsze tak było.
Więcej na blogu asiobhan.

Moje macierzyństwo we wczesnym jego stadium było kompletnie pozbawione lukru. Więcej – stanowiło zderzenie z tak twardą rzeczywistością, jakiej mało która matka żyjąca w mieście miała okazję doświadczyć.
Moje pierwsze dziecko urodziło się w najczarniejszych czasach PRL, gdy naprawdę dostać cokolwiek graniczyło z cudem.
Do tego warunki mieszkaniowe – tragiczne wręcz, poddasze w przedwojennej kamienicy – jedna izba bez wydzielonej kuchni, bez łazienki (!), bez ciepłej wody i ogrzewania, nawet bez kaflowego pieca – jedynie kuchnia węglowa. No i – całe szczęście – mała kuchnia gazowa na dwa palniki.
Więcej na blogu Mili Nowackiej.

Pojawiły się także głosy ojców, oburzonych „macierzyństwem” zamiast „rodzicielstwa” w tytule:

Czytanie tego, co kobiety-matki wypisują na Salon24 wywołuje we mnie poczucie głębokiego buntu. Nie mogę, jako ojciec i mąż milczeć bo widzę we wpisach matek model rodziny, w którym ojcostwo jest pominięte, dysfunkcyjne, wręcz pogardzane i kopnięte w d... Nie kwestionuję wyjątkowości relacji matki i dziecka, nie chcę nawet tego porównywać. Chcę natomiast wspomnieć o roli męża w chwilach, w których matce jest bardzo ciężko udźwignąć ciężar kłopotów macierzyństwa.
Więcej na blogu Piętaszka.

Bardzo dziękujemy za wszystkie głosy w naszej dyskusji o matkach, ojcach i dzieciach w Polsce XXI wieku.Ta dyskusja nie skończy się prędko, bo to temat Amazonka :-)

W sieci macierzyństwa

2012-02-09T10:01:00.004+01:00

7 lutego w Poznaniu odbyło się spotkanie wokół numeru „[ANTY]macierzyństwo”. W rozmowie o macierzyństwie i jego obliczach udział wzięła m.in. zimno. Dyskusję prowadzili redaktorzy numeru: Justyna Zimna i Michał Larek.

Autorki antologii reprezentowała na spotkaniu pierwsza żona. Nasza korespondentka donosi:

"Było spotkanie, były kobiety, byli mężczyźni, był wydawca Czasu Kultury.
Zdjęliśmy ten lukier i pogadaliśmy.
O kobietach.
Wreszcie.

Dysputy takie są ważne bo:
- nagle kobieta taka spotyka się i konfrontuje z innymi kobietami co się okazuje znamienne bo ona też podobnie myśli.
- uświadamiamy sobie różne rzeczy dzięki komuś. To jest wygodne, bo okazuje się nagle, że ktoś nasze rozdarcia i przemyślenia ubrał w słowa i ładnie je nazwał i to jest to!

Dyskusja była fajna, wędrowała w różne strony, bujała się pomiędzy butelką a piersią.

Porozmawiałyśmy o tym, że ciężko jest mimo wszystko zabrać dziecko pod biurko do pracy, pomimo zachęcających zdjęć w Czasie Kultury.
Że powinnyśmy jednak zostać chwilę w domu z noworodkiem i nie do końca ulegać wieściom z Ameryki, że kolejna celebrytka wróciła na wybieg 37 min po porodzie.
Że chcemy o tym wszystkim mówić bo może to ruszy kolejne kobiety, które boją się powiedzieć, boją się wyjść z domu z dzieckiem – bo co społeczeństwo powie ??? Tzn. żebyśmy się dobrze zrozumieli – wyjść z domu z dzieckiem ale oczywiście z czerwoną wstążeczką w wózku i z pełną świadomością, że karmienie piersią w H&M jest złe!!
Że same trochę jesteśmy sobie winne, że tata nadal jest Panem Robótką od zabaw a nie Panem od bycia ojcem. Że trochę mamy problem , żeby im zaufać i dać to dziecko na całe popołudnie i odpocząć. Bo ja jako Matka zrobi lepiej, a on to je zgubi.
I wreszcie pogadałyśmy o tym, że fajnie jest pogadać i zrobić coś DLA SPRAWY. "

Relacja ze spotkania także na blogu Pierwszej, zapraszam tędy.

fot. Pierwsza

Czasem bywa i tak

2012-02-08T11:01:00.002+01:00

"Daję radę!" deklaruje Agata, autorka bloga agatopis.blogspot.com. Oczywiście, że daje, wie to każdy czytelnik Jej bloga, ale są chwile, gdy jest ciężko i zupełnie nie tak, jakby chciała. Wszystkie to znamy, prawda?

Wściekłam się. Naprawdę się wściekłam. A jak ktoś jest naprawdę wściekły to wybucha.
Podobno to zdrowo. Lepiej wybuchnąć niż stłumić. Jak z kichnięciem.

No i wybuchłam.

Bo Dziecko nie chciało wyjść z wanny. Potem nie chciało myć zębów. Potem nie chciało myć uszu. Potem nie chciało nałożyć majtek. Potem spodni. Potem zjeść śniadania.
Chciało grać w MarioKart. Tylko to chciało. A dodam, że był ranek, a rano się robi co trzeba i wychodzi.

Tymczasem Dziecko niedomyte i nieubrane zakradło się do kuchni i wyjadało cukier z cukiernicy.
No i się wściekłam i wybuchłam.

Nakrzyczałam na Dziecko. Zagroziłam kątem i gorszym wścieknięciem. I krzyczałam.

Wściekłam się na tą papkę, w którą obróciło się moje życie, na samotność, na brak butów na zimę, na za krótkie wakacje, na to że zjadłam za dużo słodyczy (i czipsów), na M, który zajmuje się sobą i tylko sobą, bo teraz ma już do tego prawo.
I przeraziłam się osoby, którą mogę się stać.

Przypomniała mi się mama tego biednego Szymonka. (Nie obejrzałam nigdy tego nagrania... ale wiem o co chodzi.) Oczywiście moja wściekłość była cywilizowana w porównaniu z jej wściekłością, ale przeraziłam się pewnego podobieństwa sytuacji.

Popłakaliśmy sobie z Dzieckiem. Poprzytulaliśmy się i poprzepraszaliśmy. Dziecko zjadło śniadanie, ale nie umyło zębów. Ubrało się, ale nie pograło w MarioKart.

Przepraszam, którędy do normalności? Bo ja się zgubiłam...

Złe matki

2012-02-06T12:14:00.004+01:00

Witamy w naszym gronie kruszyznę, autorkę serwisu dzieciowo.pl. Kto nie zna, niech zajrzy - znajdziecie tam bardzo fajny blog, przepisy na dania dla maluchów, forum i recenzje różnych produktów dla dzieci.

W ramach "Macierzyństwa bez lukru" publikujemy klasyfikację złych matek według kruszyzny. Dla mnie bomba!

Matek złych jest wbrew pozorom zaskakująco dużo. Zaryzykuję nawet stwierdzenie, że nie istnieją matki dobre. W sensie dobre dla wszystkich. W sensie jeszcze ściślejszym dobre w opinii wszystkich. Inaczej mówiąc, możecie stawać na uszach, szlifować dar telepatii tak, że droga do finału Mam talent to tylko kwestia czasu, myśleć tylko o tym, żeby w rankingu superrodziców być w najgorszym wypadku na najniższym stopniu podium, a i tak zawsze znajdzie się ktoś, kto stwierdzi, że nie rokujecie i jesteście be. Przy czym kompletnie nie ma znaczenia, co robicie. Ważne, że nie robicie tego INACZEJ. Na czym to polega? Voila!

1. Po macierzyńskim wracasz do pracy – zamiast siedzieć na tyłku i wychowywać dzieciaka, ty się uganiasz za kasą. Jesteś zimna jak podbiegunowy lód i zobaczysz, wychowasz emocjonalnego kalekę.
2. Po macierzyńskim decydujesz się na wychowawczy – znalazłabyś sobie jakąś robotę, a nie tylko opierdzielasz się całymi dniami. Społeczeństwo płaci na ciebie podatki a mąż zarabia na twoje zachcianki.
3. Przez dwa lata karmisz dziecko piersią – wariatka! To wbrew naturze! To mniej więcej tak, jakbyś przystawiała do piersi maturzystę.
4. Nie karmisz piersią lub karmisz krótko – nie zdziw się, jeśli twoje dziecko będzie miało niższy niż koledzy iloraz inteligencji, będzie chorowite, a w ogóle to ma w życiu przerąbane i to przez kogo? Przez ciebie właśnie, a co.
5. Walczyłaś o karmienie piersią, ale się nie udało – ludzie to sobie komplikują życie. Trzeba było od razu zapodać butlę i spać spokojnie.
6. Walczyłaś o karmienie piersią, ale się nie udało – starałaś się za mało. Gdyby NAPRAWDĘ ci zależało, to dopiełabyś swego, bo chcieć, to móc.
7. Miałaś cesarkę – co ty, k…, wiesz o rodzeniu?
8. Nie miałaś cesarki – naraziłaś dzieciaka na niedotlenienie i urazy, a sama przeszłaś wielogodzinną męczarnię. I po co ci to było?
9. Ubierasz dziecko na cebulkę – najwidoczniej nie masz pojęcia (a powinnaś jako matka!), że najczęstszą przyczyną chorób jest przegrzanie.
10. Ubierasz dziecko lekko – najwyraźniej zaszkodziła ci Irlandia.
11. Rozszerzasz dietę w 5. miesiącu życia – robisz wszystko, żeby twoje dziecko nabawiło się AZS, astmy, galopującej alergii na wszystko, co się je, a jeśli na dodatek nie karmisz piersią, to patrz punkt 6.
12. Rozszerzasz dietę znacznie później – na miłość boską, to człowiek, odżywiaj go po ludzku!
13. Posłałaś dziecko do żłobka – patrz punkt 1.
14. Nie posłałaś dziecka do żłobka – tak, żeruj na babciach, żeruj, pasożycie społeczny. Wersja druga: zamiast narzekać na to, że cienko z kasą, rusz tyłek i idź do roboty.
15. Realizujesz swoje pasje, zawsze znajdziesz trochę czasu na hobby – olewasz swoje dziecko i nie poświęcasz mu odpowiedniej ilości czasu. Zobaczysz, to się na tobie zemści.
16. Zrezygnowałaś z realizacji pasji, bo chcesz poświęcić więcej czasu dziecku – macierzyństwo wyprało ci mózg, jesteś tylko prozaiczną kurą domową, tylko patrzeć, jak zaczniesz do ludzi wychodzić w rozciągniętym dresie.
17. Dajesz dziecku słodycze – chyba ocipiałaś. W wieku sześciu miesięcy będzie musiało nosić sztuczną szczękę.
18. Nie dajesz słodyczy – odmawiasz dziecku nawet tej odrobiny przyjemności, jesteś wredna i w ten sposób z pewnością maskujesz jakieś swoje kompleksy.
19. Stosujesz przy karmieniu metodę BLW – ulegasz jakieś durnej, nowoczesnej fanaberii i najpewniej nudzi ci się w życiu, skoro lubisz tyle sprzątać.
20. Nie stosujesz metody BLW – twoje dziecko do podstawówki nie nauczy się trzymać łyżki czy widelca, a być może gimnazjalistę będziesz musiał karmić metodą „za mamusię, za tatusia”.

Można tak w nieskończoność. Ogólnie rzecz biorąc nie tak ubierasz, nie tak żywisz, nie tak wychowujesz, nie tak kształcisz. Gdybyś była dobrą matką, robiłabyś to tak i tak (w domyśle: tak jak MY to robimy, lub nasi znajomi), ale najwyraźniej nie jesteś, bo nie robisz.

Co robić? Jeśli chcesz przeżyć, olewaj. Jeszcze się taki nie narodził, który by wszystkim dogodził. I pamiętaj, niezależnie od tego, co zrobisz, zawsze w czyichś oczach zrobisz to źle. Dlatego, cytując Młynarskiego, róbmy swoje.

Jak ciepłe bułeczki :-)

2012-02-05T00:32:00.003+01:00

Kochani, ważna informacja: Antologia w drukowanej wersji będzie ponownie dostępna w sklepie Czasu Kultury za ok. 2 tygodnie - sprzedał się cały zapas dostępny w sklepie internetowym, trwa ściąganie pisma z księgarń. Prosimy o cierpliwość, a mniej cierpliwych zapraszamy po e-booka.

Burza na latte24.pl

2012-02-04T19:28:00.000+01:00

Ostatnie wpisy na latte24 wywołały ostre reacje. Zajrzyjcie do komentarzy pod notkami gladys i frustratki. A i dwie polemiki się pojawiły: Moje macierzyństwo bez lukru i nudy i Rodzicielstwo to także ojcostwo. Wsadziłyśmy kij w mrowisko.

Zdarzyło się wczoraj. A nawet dzisiaj

2012-02-03T13:31:00.003+01:00

Na nadchodzący mroźny weekend zostawiam Was z nivejką, znaną w blogowych kręgach jako Zołza z PeGeeRu. Miłej lektury!

"Nałóg to zakorzeniona dysfunkcja sprawności woli przejawiająca się w chronicznym podejmowaniu szkodliwych dla organizmu decyzji, które są sprzeczne z przesłankami rozeznania intelektualnego."

To nie ja … to elektroniczna siostra poczciwej encyklopedii, Wikipedia, taka mądra od rana.

W myśl tej definicji jestem nałogowcem. I przedawkowałam. Skutki przeholowania są widoczne gołym okiem. Trudno bowiem nie zauważyć sino-burych woreczków pod oczyma oraz malowniczo rozdartej raz po raz paszczy w celu ziewnięcia mało eleganckiego.

Na swoje usprawiedliwienie mam tylko to, że jak mi ktoś przesyła książkę to nie mogę sobie ot tak iść spać. Mus jest czytać i przeczytać. Do końca. W mylnym błędzie byłby ten, kto uważa, że skoro mam wakacje to sobie pośpię, odeśpię i tym samym zlikwiduje nieestetyczne skutki uzależnienia.
Oprócz wakacji mam albowiem jeszcze DZIECI. Sztuk dwa. Płci obojga.
Pierwsza była Ona. Pewnie z racji starszeństwa. Skradała się jak różowa pantera, cichcem, na paluchach. Pewnie by się udało, gdyby po drodze, zupełnie niechcący nie strąciła pęku kluczy. Narozrabiała i przezornie wycofała się na z góry upatrzone pozycje, robiąc przy tym jeszcze więcej zamieszania.
On, przyszedł za chwilę. Chyba...
Nie słyszałam, ale poczułam coś w rodzaju swędzenia w okolicach nosa.
Niezauważalnie łypnęłam jednym okiem. Stał i wpatrywał się we mnie paląco-zaciekawiono-proszącym wzrokiem.
- Jeszcze chwila – pomyślałam i w celu pozbycia się źródła swędzenia przewróciłam się na drugi boczek.
Nie z NIM te numery. Przemieścił się. I nadal prowadził obserwacje obiektu usiłującego nadrobić czas. Kiedy mu się znudziło, przemówił.
- Mamoooooo… - i tu muszę przyznać, że wykazał się taktem i zrozumienie. Mówił szeptem.
Z powodu braku reakcji, do słów dołączył czyn, delikatne szarpnięcie za wystające spod kołdry skudlone włosy.
- No mamo no… słyszysz?
Koniec spania, pani mamo – pomyślałam, ale jeszcze nie dawałam za wygraną.
- No co tam… - mruknęłam nie otwierając oczu.
- Kiedy wstaniesz? – zwiadowca Krzyś przemówił już normalnie, bez szeptów.
- Za chwilę – odpowiedziałam naciągając mocniej kołdrę.
- Aha. To ja poczekam – powiedział ugodowo i nadal sterczał nade mną. Pobawił się firanką, nacisnął coś w telefonie, wkopał pod łóżko moje kapcie i się znudził.
- Już? – zapytał tracąc cierpliwość.
- Zaraaaaaaaaaaaz – odpowiedziałam przeciągle.
- Mamo? – Krzyś nabrał tchu w małe płuca - A co jest dłuższe? Zaraz czy chwila? Bo jak zaraz to ja bym chciał żebyś wstała zaraz, a jak chwila to za chwilę. To co jest dłuższe?

Dzieci są, wbrew pozorom, szalenie logiczne. Bo jak się tak nad tym zastanowić to właściwie ile trwa chwila? Czy dwie chwile to jeden zaraz?

Zaraz, zaraz! Przecież zaraz to taka duuuuuuuża bakteria. Pewnie ruska, bo u nich wszystko bolsze;)

Antologia na czytniki

2012-02-01T11:56:00.004+01:00

Kochani, z przyjemnością informuję, że "Macierzyństwo bez lukru" dostępne jest w formatach epub i mobi. Zawdzięczamy to Oficynie Wydawniczej RW2010. Znajdziecie u nich sporo niedrogich ebooków.

Serdecznie dziękujemy właścicielowi Oficyny Maciejowi Ślużyńskiemu, który zobowiązał się przekazać na konto Mikołajka CAŁY DOCHÓD ze sprzedaży antologii za pośrednictwem Jego serwisu.

Właścicieli czytników, zainteresowanych nabyciem antologii, prosimy tędy.

List motywacyjny

2012-01-31T21:53:00.000+01:00

Dziś debiutuje u nas autorka bloga tylkospokojnie. O swoim blogu pisze: "To jest mój prywatny wentyl bezpieczeństwa. Inaczej ciśnienie spowoduje wybuch. Katastrofę. Tylko spokojnie, tylko spokojnie." Zachęcamy do lektury tego i pozostałych jej wpisów.

W odpowiedzi na ogłoszenie, które się ukazało, zgłaszam swoją kandydaturę na stanowisko.
Nie jestem pewna, czy jestem dobrą kandydatką oraz, czy spełniam jakiekolwiek wymagania do podjęcia tej pracy. Ale, jak czegoś nie zmienię w swoim życiu, to chyba zwariuję. Posiadam wykształcenie humanistyczne, czyli mało co wiem, ale potrafię to jakoś zakamuflować. Obecnie żałuję, że nie pozostałam przy jakimś praktycznym zawodzie, coś może z gastronomii albo edukacji przedszkolnej, do czego jeszcze nawiążę poniżej.

Swoją karierę zawodową rozpocząłem na stanowisku od czapy w firmie, której nie lubiłam, dzięki czemu zdobyłam doświadczenie w czymś, co mi nie jest potrzebne i mnie nie interesuje.
Po kilku latach pracy w tym zawodzie, zaczęło mnie mdlić. Na początku myślałam, że to spodziewany efekt wypalenia zawodowego, ale okazało się, że jestem w ciąży. W tej, jakże typowej, sytuacji wyszło moje całkowite nieprzygotowanie do podstawowych ról życiowych przypisanych kobiecie. Nie wiem, po co wychowano mnie i wykształcono na osobę niezależną, skoro to wszystko nijak ma się do rzeczywistości.

Dziś pragnę powrócić na rynek pracy, choć nie jestem nawet w połowie tak atrakcyjna, jak studentki ubiegające się o to samo stanowisko.

Moim atutem jest to, że jestem optymistyczna jak nie wiem co. Z prawdziwych problemów to w zasadzie nie mam żadnych. Jak mnie słabość najdzie i na przykład nie wiem, co na śniadanie dziecku zrobić, zawsze szukam pomocy na jednym czy innym portalu internetowym. W temacie zdrowo i pysznie dla dziecka i mamy. W długie zimowe wieczory od siedemnastej do dwudziestej pierwszej zawsze mam pod ręką papierowe rolki, sznurek i czyste pudełka po jogurcie, aby kleić edukacyjne zabawki, które uczą i bawią. Problemy w związku już mnie w zasadzie nie dotyczą. Nie jestem pewna, czy związek mnie jeszcze dotyczy.

Potrafię być samokrytyczna. Zdaję sobie doskonale sprawę, że moje tymczasowe obniżenia nastroju są jakże tymczasowe. Czasem dolegają mi takie drobiazgi jak: rutyna, totalny bezsens, consensus i kompromis, ale wystarczy, że się zastanowię, a już wiem, że prawdziwe problemy mnie szczęśliwie ominęły. Niesłusznie doszukuję się dziury w całym.

Na pytanie, gdzie widzę się za pięć lat, chętnie nie odpowiem, ponieważ wywołuje ono u mnie napad paniki i mam ciemność przed oczami i uciska mnie w klatce piersiowej.

Bardzo chciałabym robić coś wyjątkowego i chciałabym w coś wierzyć i mieć życiową misję, ale nie wiem jaką. Jakąś fajną.
Moim dodatkowym atutem jest komunikatywność i bardzo dobra znajomość języka angielskiego.

Jeśli Państwo są zainteresowani moją kandydaturą, proszę o kontakt mailowy lub telepatyczny. Do listu motywacyjnego dołączyłem zdjęcie dziecka, bo jest takie ładne, dużo ładniejsze niż ja. Mam nadzieję, że państwa zainteresuje.

Z góry dziękuję za rozważenie mojej kandydatury i czekam na odpowiedź. Od teraz z poważaniem. T.S.

Chcę mieć prawo do narzekania

2012-01-30T06:00:00.002+01:00

Dziś publikujemy tekst, który specjalnie dla nas napisała idiomka: Czy matki zdrowych dzieci, kobiety, którym „nic się nie dzieje”, mają prawo do narzekania, rozumianego tutaj jako szczere i niepodkolorowane opowiadanie o swoim macierzyństwie? Czy mają prawo czuć się zmęczone i sfrustrowane? Czy otwarte mówienie o tym to oznaka słabości i rozmemłania? Czy matki mają obowiązek zawsze wyglądać pięknie i emanować szczęściem, bo są matkami? Czekamy na Wasze komentarze. Jeśli ktoś chciałby napisać dłuższy tekst, w duchu MbL lub polemiczny, chętnie opublikujemy jako odrębną notkę.

W tym tygodniu przeglądałam komentarze pod onetową publikacją na temat Mikołajka i MbL.

Nie będę już rozpisywać się o tych, którzy nie zorientowali się, jakie to smutne doświadczenie stało się udziałem Mikołajka i jego rodziców. Bo w tym przypadku trudno jest o jakikolwiek komentarz.

Raczej zainspirowało mnie coś, co cyklicznie już staje się tematem moich rozmów, rozmyślań itd.

Kiedy jakieś 2 tygodnie temu uczestniczyłam w nagraniu dla TVN na temat MbL, wspomniałam dziennikarce o stereotypach, żywcem jak z reklamy TV, które wciąż pokutują. O tym, jak zafałszowany bywa obraz macierzyństwa. Odniosłam wrażenie, że dziennikarka powątpiewała w słuszność moich poglądów i pytała, czy na pewno nadal tak jest.

Wspomniane komentarze na Onecie pokazują, że w istocie nadal dla sporej części kobiet, macierzyństwo jest takim stanem, w jakim każda kobieta powinna się spełniać i absolutnie nie powinno się narzekać.

Powtarzający się w tych wystąpieniach motyw: Mam małe dziecko, pracuję, mam wysprzątane mieszkanie, zadowolonego (w tym również seksualnie) męża, a ja co dzień jestem umalowana, uczesana, wypoczęta i nigdy nie narzekam!

Czy to jest prawdą? Czy to po prostu pobożne życzenie, próba podkolorowania rzeczywistości, aby pasowała do schematu, znanego z filmów i reklam? Chęć pokazania, że jestem inna, lepsza, od tych matek, które ośmieliły się w MbL odsłonić swoje frustracje, dylematy, kłopoty?

Chcemy czy nie, jesteśmy bombardowane przez media pewnym przekazem. Odnajduję go w reklamach, niewykluczone, że funkcjonuje również w telenowelach (dywaguję, bo szczęśliwie nie mam kontaktu z tego rodzaju produkcjami). Ten przekaz bardzo często jest jednoznaczny. Matka, nawet jeżeli jest chora i siedzi na kanapie, powinna mieć na sobie mini i szpilki. W takim samym stroju powinna zmywać podłogę. Poza tym, matka to takie stworzenie, które zawsze z czarującym uśmiechem nakłada dziecku makaron na talerz, bawi się z nim, idzie na spacer itd. Reklamy z innym przekazem to rzadkość. Chyba tylko w jednej reklamie widziałam matkę, która nie ma czasu dla dziecka, bo zmywa. A u mnie, do jasnej, ciasnej, zmywa w domu mężczyzna, a ja jeżeli nie mam czasu dla Młodego, to dlatego, że piszę tekst na tematy dość techniczne. Kompletnie nie pasuję do stereotypu kobiety, która z uśmiechem i pieśnią na ustach jest idealną matką, żoną, kucharką i sprzątaczką, bez jednej choćby wątpliwości i bez słowa skargi.

Ten stereotyp nadal funkcjonuje i na jego mocy my - kobiety pozwalające sobie na narzekania, jesteśmy gorsze, gorzej zorganizowane, słabsze psychicznie itd. Przynajmniej w oczach komentujących w necie.

Czytając takie wystąpienia, jakie obserwowałam pod tekstem o Mikołajku i MbL, mam wrażenie, że my - matki, nie mamy prawa do bycia sfrustrowanymi, do narzekania, do dostrzegania negatywnych stron macierzyństwa. Tak jakby urodzenie potomka z automatu dawało nam prawo wyłącznie do sikania ze szczęścia po nogach. Może osoby bezdzietne mają prawo do narzekań, ale my - matki, już nie. Tak, jakby decyzja o urodzeniu dziecka była automatyczną deklaracją przynależności do jakiejś sekty, w której nie ma się prawa zauważać, jakim wysiłkiem jest rodzicielstwo, z jaką odpowiedzialnością się wiąże, jakie ograniczenia przynosi naszemu życiu itd.

Parę razy, przy innych okazjach słyszałam hasło, że jeden uśmiech dziecka wynagradza rodzicom cały trud związany z jego wychowaniem.

„Jednym wynagradza, innym nie i nie ma w tym nic złego” - stwierdziła kiedyś psycholog, z którą mieliśmy kontakt w ubiegłym roku szkolnym. Najwyraźniej jednak, zdaniem niektórych, jest w tym coś złego. Bo uśmiech dziecka powinien wynagradzać i dlatego matki nie powinny narzekać.

I choć mojego syna bardzo kocham, bo jest moim najlepszym i ulubionym synem ;), choć doceniam jego inteliencję, poczucie humoru i wiele innych cech, to nie bagatelizuję tak bardzo mojego wysiłku, związanego z załatwieniem jego spraw bytowych i rozwojem, aby uśmiech mógł to wszystko wynagrodzić. Nawet jeżeli jako uśmiech rozumiemy fakt istnienia na tym świecie. A zatem, skoro nie wynagradza, to nie mam zamiaru udawać, że podczas wypełniania rodzicielskich obowiązków słowo „kurwa” nie wyrywa się mi czasami przez zaciśnięte zęby.
I ogólnie mam nienajgorsze życie :) Wiem, że daleko mu do luksusu, ale nieustanie mam świadomość, jaka mogłaby być alternatywa. I nie mam tu na myśli tylko pracowników na cmentarzysku statków w Indiach czy najtańszych wyrobników w Chinach. Pamiętam, jak niewiele brakowało, abyśmy z Młodym 12 lat temu wylądowali w jakimś przytułku. Wiem, że dla kobiet w mojej sytuacji życiowej (samotnych matek, bez finansowego wsparcia rodziny) bardzo często ubóstwo jest na wyciągnięcie ręki. Dlatego bardzo cenię sobie moje życie, tym bardziej, że tak wiele w nim zawdzięczam sobie. Jestem z siebie dumna i czasami - zadowolona ;)

Bo wiem, jaka mogłaby być alternatywa. Ale wiem również, że gdyby nie Młody, byłoby mi łatwiej. Świadomie wzięłam 12 lat temu (akurat niedługo minie kolejna rocznica) na siebie całość obowiązków i wywiązuję się z tego najlepiej, jak potrafię. Ale, do cholery! Nie jestem robotem, nie będę trwała z debilnym uśmiechem na wiecznie zadowolonej twarzy, bez względu na to, jak będę się czuć. Nie będę udawać, że moim ukochanym odzieniem na czas grypy są minispódniczka i szpilki, tylko dlatego, że takie wizerunki są propagowane np. w mediach.

Sama sobie daję prawo do narzekania, jeżeli będę mieć na to ochotę.

Do poczytania: Potomstwa przypadki

2012-01-26T09:03:00.000+01:00

Dziś mamy dla Was kilka scenek rodzinnych spisanych przez Asię, blogującą na moje-waterloo.blog.pl.

Donoszę uprzejmie, że ze względu na liczne problemy czasowo-przestrzenne Potomstwo było częstym gościem, a rzec by nawet można - domownikiem, u swoich dziadków, których bardzo kocha i do których ma ogromne zaufanie. Było do tego przyzwyczajone, albowiem jej urocza matka przez lata żyła w napięciu i nieustannej gonitwie.

Potomstwo miało zawsze zacięcie sceniczne, które potrafiło wykorzystywać w najmniej oczekiwanych momentach. Pewnego dnia zostało jak zwykle przywiezione rano do gościnnego domu dziadków, a oni czekali już na progu, gotowi zasypać swoją ukochaną wnuczkę pieszczotami oraz przeróżnej maści atrakcjami. Potomstwo jednak czuwało! Dramatycznie wczepiło się w matczyną spódnicę, osunęło się na podłogę i wśród łkań teatralnie wypomniało:

- Porzucasz dziecko u OBCYCH ludzi!!!

***

Donoszę uprzejmie, że Potomstwo miało zwyczaj rosnąć w najbardziej nieoczekiwanych momentach i to w dodatku skokowo. Dość powiedzieć, że spodnie, które nosiła z powodzeniem jeszcze parę dni wcześniej, wcale nie musiały pasować na Nią parę dni później. Było to przyczyną nieustannych utrapień matki tej uroczej istotki, czyli moich, gdyż, jak zapewne wszyscy wiedzą, ciagle jeszcze nie udało mi się wychodować drzewka pieniążkowego. W związku z tym bezecnym procederem, od czasu do czasu, tyleż systematycznie, co bezowocnie, urządzałam Potomstwu awantury z wykrzykiwaniem pod Jej adresem niepochlebnych uwag i rozpaczliwym wprost naciąganiem gacisków na jej długachne odnóża. Zaznaczam w tym miejscu, że ani jedno, ani drugie nie przynosiło pożądanych efektów. Taka właśnie scena zdarzyła nam się pewnego poranka.

Osoby:

ja, miotająca się w rozpaczy, bo spodnie znowu za krótkie,
Potomstwo, nieprzejawiające żadnej skruchy,
Szef Stadła, znoszący to wszystko z nadspodziewaną cierpliwością.

Czas akcji: 6.25 (dawno powinnyśmy być gotowe).

Miejsce akcji: pokój Potomstwa.

Wygłaszam swój niepochlebny elaborat, podkreślając go licznymi nerwowymi ruchami wszelkiej maści kończyn. Potomstwo wysłuchuje go z zaiste niespotykanym u niej skupieniem. Kiedy kończę, jednym płynnym ruchem odwraca się do Szefa i podsumowuje:

- Nienormalna, nie?

***

- Kiedy mieszkałyśmy na Brzozowej - peroruje Potomstwo wieczorową porą, apetycznie zwinięte na fotelu pod kocysiem - nie chodziłam w nocy sikać, bo się bałam potwora spod łóżka.

Zrywam się z fotela naprzeciwko i lecę przytulać.

- Nic nie wiedziałam - łkam dramatycznie w kocyś.
- O sikaniu?
- O potworze spod łóżka. Mam wyrzuty sumienia.
- No co ty! Nie powiedziałam ci.
- No właśnie!!!

I tak to po latach człowiek się dowiaduje, że ma dwóję z macierzyństwa.
Nie wiedziałam nawet, że mieszkamy z potworem. A gdyby złapał mnie za nogę???

Do poczytania: Jestem heterą

2012-01-25T08:02:00.002+01:00

Zapraszam do lektury wpisu idiomki. Ile z nas mogłoby się pod nim podpisać?

Kiedy Młody wrócił w Nowy Rok, po tygodniowej nieobecności, do domu, byłam matką wypoczętą i zrelaksowaną. Bez presji czasu i obowiazków, zachowywałam się tak, jak wydawało mi się, normalnie mogłabym zachowywać się w takich okolicznościach.

Młody zapytał mnie, pod koniec dnia, podejrzliwie:

- Dlaczego jesteś dla mnie taka podejrzanie miła?

Podejrzanie miła... To utwierdziło mnie w przekonaniu, że zamieniam się w heterę. I przeszkadza to nawet mnie.

Nienawidzę poranków w normalne dni szkolne. Kiedy Młodego trzeba obudzić, zwlec z łóżka, zadbać o to, by się ubrał, zjadł coś, był gotowy do wymarszu do szkoły, wraz ze wszystkimi potrzebnymi rzeczami. W takie poranki jak mantrę powtarzam "szykuj się, szykuj się!". Do porzygania.

Pod wpływem sugestii pani psycholog, z którą spotykaliśmy się w ubiegłym roku, kiedyś spróbowałam, jak to jest nie poganiać go co 5 minut. Niestety, eksperyment się nie powiódł. Moje dziecko nie stało się w cudowny sposób świetnie zorganizowaną jednostką i nie stało pod drzwiami, w stosownym momencie, gotowe do wyjścia. Powrót do "szykuj się! szykuj się!" był tym boleśniejszy, że operacja musiała być skrócona do kilku minut, a do szkoły i tak się spóźnił.

Bycie matką dziecka kilkuletniego wspominam jako ciągłą odpowiedzialność. Bycie matką nastolatka będę pewno wspominać jako bycie kapo. Który stoi nad synem i pogania go, niemal z batem w ręce.

Nie wiem czy tak jest ze wszystkimi nastolatkami (rozmowy z niektórymi znajomymi sprawiają, że nabieram przekonania, że z większością), ale Młody prezentuje doskonale rozwinięty "tumiwisizm". Jego ulubioną odpowiedzią, na każdy postulat czy polecenie jest słowo "Dobra". Przy czym, owo "Dobra" to mniej-więcej taka odpowiedź jak Charliego z "Dwóch i pół" - "Rozumiem". Jak wyjaśnił bohater tego serialu, owo "Rozumiem", wcale nie oznacza, że rozumie czy choćby interesuje się on problemem swojego rozmówcy. Podobnie jest z "Dobra" Młodego. Ono również nie oznacza, że interesuje się on moimi słowami albo że ma zamiar się do nich dostosować. "Dobra" to taki wytrych, który w jego mniemaniu ma mu zagwarantować chwilę spokoju od matczynego gderania. Młody, rób lekcje/sprzątnij kotu! Dobra - odpowiada on i nie spuszcza nawet oka z książki.

Dlatego moje życie w dużej mierze upływa na powtarzaniu w kółko tych samych poleceń i obserwowaniu, jak nie przynosi to żadnych większych efektów.

Tumiwisizm Młodego dotyczy również jego akceptowania kar i szlabanów. Nie będzie telewizora ani komputera, ani PSP? No, trudno. Zawsze pozostają mu książki, które lubi czytać i robi to nawet w wannie. A czy jakaś matka odważyłaby się nałożyć szlaban na ksiażki, dla nastoletniego syna?

I tak sobie żyjemy. Wyluzowany książe pan, któremu nadal się wydaje, że nie ma żadnych obowiązków i ja - powtarzająca jak katarynka polecenia, wkurzająca się, klnąca, czasami wrzeszcząca.

Coraz częściej w swoim głosie odnajduję ton znany mi z wypowiedzi własnej matki. Jak to możliwe? Skoro moje dziecko do przesady naciąga strunę mojej cierpliwości, a ja (co z okazji Wigilii, pierwszy raz w życiu przyznała moja matka), jako dziecko byłam aniołem? Albo raczej - jak brzmiałby ton mojej matki, gdybym ja była taka jak Młody? ;)

Bycie matką nastolatka budzi we mnie heterę. I chciałabym, żeby minęło już najbliższe niespełna 7 lat, abym mogła być już po prostu sobą...

Mamy w sieci wspierają MbL

2012-01-24T12:03:00.001+01:00

Z radością ogłaszam, że Polska północna także wspiera Mikołajka :-) Portal Kujawsko-Pomorskich Mam umieścił na swoich stronach informację o antologii i baner, przekierowujący prosto do sklepu Czasu Kultury. Dziękujemy bardzo!

Do poczytania: Rodzina nuklearna

2012-01-23T10:34:00.000+01:00

Zapraszam do lektury wpisu Małgosi, autorki bloga manufakturaradosci.blox.pl. Bardzo mi się podoba, a Wam?

Człowiek, w ciągu ostatnich kilku milionów lat, zmienił właściwe wszystko, poza samym sobą, swoją konstrukcją psycho – fizyczną i potrzebami, które z niej wynikają. Żyjemy zupełnie inaczej niż nasi pra praprzodkowie, świat wywrócił się do góry nogami, ale to czym byliśmy i czym jesteśmy łączy prawie idealny, niezmienny i oczywisty znak równości. Kilkaset lat to za mało, aby zmienić genetyczne i społeczne przeznaczenie człowieka; pozornie jesteśmy dostosowani do warunków, jakie zastajemy na Ziemi, ale w głębi duszy i ciała cierpimy i zmagamy się z problemami, bo nie jesteśmy w stanie w pełni funkcjonować w tym, co sami dla siebie wymyśleliśmy i zaprojektowaliśmy.

Dzisiejsza rodzina; środowisko, w którym przychodzą na świat dzieci, zupełnie się zatomizowała. Kiedyś młode pokolenie wychowywała wioska; społeczność; dziś jest to para ludzi, która często nie potrafi unieść odpowiedzialności i obciążeń jakie się z tym wiążą. Antropolożka i badaczka więzi, Dr Evelin Kirkilionis mówi o tej sytuacji tak: „Natura nie przewidziała dla nas szklanych biurowców i życia w nuklearnych, dwuosobowych rodzinach. Dlatego w naszym kręgu kulturowym zwłaszcza sytuacja matki – która jako karmiąca ma szczególną rolę do odegrania w życiu dziecka – jest szczególnie skomplikowana. W żyjących bliżej natury kulturach nie spotyka się czegoś takiego jak baby-blues, czyli lekkiej depresji pojawiającej się mniej więcej trzeciego dnia po urodzeniu dziecka – bo to nie wahnięcia hormonalne, jak się powszechnie sądzi, odpowiadają za pojawienie się tego spadku nastroju, ale właśnie aspekt kulturowy. Rzeczywistość, w której rola matki sprowadzona zostaje do zdegradowanej społecznie i pozbawionej wsparcia opiekunki na 24-godzinnym dyżurze, która w dodatku słyszy, że ponosi całą odpowiedzialność za przyszłą osobowość narodzonego właśnie dziecka, może zwalić z nóg nawet najodporniejszą osobę.”

Nuklearna rodzina, a szczególnie nuklearna matka to zjawiska śmiertelnie niebezpieczne. Zamknięcie w czterech ścianach, z maluchem, który wymaga nieustannej troski, uwagi i zaangażowania, odcięcie od życia społecznego, od kontaktów z dorosłymi ludźmi, snucie się po swoim własnym domu jak po więzieniu, wieczne oglądanie tych samych twarzy; nie może prowadzić do niczego dobrego.

Bycie z dzieckiem na pełen etat nie jest sielankowe, ani łatwe. Trzeba radzić sobie z emocjami, z poczuciem osaczenia, osamotnienia, z presją społeczną, z monotonią codzienności. Trudno to robić bez wsparcia i wychodzenia z domu. Odkąd zostałam mamą, uczęszczałam na dwa cykle babskich spotkań dla matek z małymi dziećmi, regularnie chodzę do kina na seanse dla mam, zabieram córkę, w różne, przyjazne nam obu miejsca. Gdyby nie te wentyle bezpieczeństwa w postaci możliwości odreagowania codzienności i zmiana krajobrazu za oknem, nie wytrzymałabym tak długo w domu. W rzeczywistości idealnej, takie formy spędzania czasu powinny być refundowane tak jak prozac: poprawiają nastrój, sprawiają, że nabiera się dystansu, odreagowuje stresy i zaczyna myśleć w nowy sposób. Wyjścia z dzieckiem nie zastąpią samotności i samodzielnych wypraw w niedzieciowy świat, ale pomagają organizować codzienność, która w czterech ścianach staje się czasami nie do zniesienia.

Dlatego apeluję do Was Drogie Mamy: nie zbierajcie nuklearnej złej energii i nie dręczcie nią siebie i otoczenia: szukajcie swojej wioski, towarzystwa, nie skazujcie się na samotność. Od wieków dzieci towarzyszyły rodzicom w codzienności. Dziś to rodzić niejako towarzyszy dziecku, podporządkowując mu czasem wszystkie aspekty swojego życia. Takie zatomizowanie wokół małego człowieka nie służy nikomu; ani jemu, ani nam. Czas przywrócić właściwe proporcje; do dzieła!

MbL w latte24.pl

2012-01-20T19:57:00.002+01:00

Mamy nowego patrona. Dzięki uprzejmości Agaty Luśtyk "Macierzyństwo bez lukru" ma stałe miejsce na stronie głównej serwisu latte24.pl. Publikujemy tam matczyne opowieści, na początek przypominamy te, które pojawiły się tutaj jako pierwsze.

Życie na huśtawce

2012-01-19T22:37:00.001+01:00

Nasze Autorki to dziewczyny niesamowite, dzielne i kreatywne. Jedna z nich, znana jako Agnieszek, wydała książkę zatytułowaną "Huśtawka", w której opisała 10 lat życia z autystyczną córką. Kto czytał Jej bloga, wie, jakie jest to życie, a kto nie czytał, ma okazję je poznać. To wzruszająca, gorzka, trudna, ale i piękna opowieść - zdecydowanie bez lukru.

Można ją kupić na Allegro. Poprzednia aukcja zakończyła się w mgnieniu oka, więc kto chce, niech się spieszy.

Do poczytania: neopersen

2012-01-19T08:45:00.001+01:00

Dziś mamy dla Was notkę mietki, jednej z Autorek antologii, która pisze bloga http://mietla-pod-dywan.blog.pl. Mietka startuje w konkursie Blog Roku 2011, zagłosujcie na nią, jeśli jej pisanie przypadnie Wam do gustu. Tu też nie ma słodzenia!

Tydzień składający się z dwóch niedziel to nie jest to, co mietka-polka lubi najbardziej. Już jedna niedziela w tygodniu potrafi nadszarpnąć moje delikatne nerwy, a co dopiero dwie... Szczęśliwie ten świąteczny maraton już się kończy i wracamy do normalnego trybu. Czyli 5 dni w placówkach i 2 dni z rodzicami. Chociaż może gdyby w naszej rodzinie obowiązywała zasada "z rodzicami" a nie tylko z samą matką byłoby łatwiej. :)

Może jestem mało kreatywna, ale ja już po pierwszej niedzieli jestem kompletnie wyprztykana z pomysłów na to, co można robić z dziećmi w domu, bo nie bardzo da się z niego wyjść. Od piątku, który w tym tygodniu był sobotą ułożyliśmy już ze 20 różnych puzzli, budowaliśmy z klocków, oberzeliśmy kilka godzin bajek, skakaliśmy, tańczyliśmy, graliśmy w żabki, motylki, gotowaliśmy i czytaliśmy.

Mam ochotę sobie dać po żyłach... Chyba zatrudnię jakąś animatorkę na podwójne niedziele...

Oczywiście, że cieszy mnie czas spędzany z moimi dziećmi, ale heloł.. Niech on będzie mi podawany w jakichś rozsądnych dawkach. Mnie się jeszcze nie przestały ręce trząść po świętach, a tu znów kolejne... Uwielbiam moje dzieci, ale "mamapicie", "mamasiku", "mamabajkę", "mamagłodny/ajestem", powtarzane mi po tysiąckroć sprawia, że ukojenia zaczęłam szukać w neopersenie... I w sumie pomaga. Już samo to, że nie wrzeszczałam jak opętana na mojego pierworodnego, gdy 16 raz miał do mnie jakąś sprawę, a już dawno powinien spać, a ja byłam w trakcie "relaksowania się" przy desce do prasowania, sprawiło, że polubiłam to nieco wyciszone podejście do życia :) Chociaż mam wrażenie, że gdyby po tym neopersenie było jeszcze "forte", efekt byłby jeszcze badziej spektakularny i może nawet podałabym mu wodę z uśmiechem, a nie zgrzytając zębami, czując silną ochotę na wylanie mu jej na głowę? Nie wiem sama.. Może powinno tam być jednak forte..

A dzisia... Na razie mam za sobą jeden wydany posiłek, 2 obrane jabłka, kilka mamasików (co cieszy mnie przecież bo mała larwa porzuciła pampersy ostatecznie) i jak na zbawienie czekam na moją mamę...

Jak przeżyję to odezwę się wieczorem. :)

Do poczytania: W czarnej dupie macierzyństwa

2012-01-18T06:00:00.024+01:00

Dziś na naszych stronach debiutuje f_jak_frustratka, autorka poczytnego bloga http://fjakfrustratka.blox.pl. Prezentujemy jeden z Jej mocniejszych tekstów. Ostro, ale bardzo na temat.

Zabić to mało. Zabić to mało, siebie, ich, jego. Charczą, kaszlą, smarkają na zielono, rzygają. Cały dom zarzygany gorzkimi syropami. Nie chcą pić, nie chcą jeść, nie chcą brać leków. Nie mogą spać. Dzieci są chore, wszystko staje na głowie, sama stajesz na głowie, żeby tylko wyzdrowiały. Pijesz te gorzkie syropy robiąc jednocześnie salto mortale, zobaczcie jakie to dobre, ile mamusia ma siły, po syropku. Mieszasz z zupkami, serkami, sokami. Mieszasz, wylewasz, ścierasz rzygowiny. Podcierasz nosy, tyłki, sama masz już rozstrój żołądka i nie masz czasu porządnie się wysmarkać .

Nocami wyciągasz swoją psią matę i warujesz pod łóżkami. Z miską na rzygi, ze ścierą, z termometrem i strzykawkami do lekarstw, do picia. Marzysz o tym, że rano będzie lepiej. Wiesz, że jesteś głupia. Nigdy nie jest lepiej, zawsze jest gorzej, zadzwonisz po lekarza i wypisze ci skierowanie do szpitala. Albo odwodnione, albo z zapaleniem płuc - w zależności co aktualnie przerabiasz. A wtedy będziesz na drodze krzyżowej macierzyństwa, leżąc pod łóżkiem swojego dziecka w sześcioosobowej sali. Będziesz miała 3 w 1 - ogród oliwny, biczowanie i krzyż Pański, gratis cierpienie matki pod krzyżem. Będziesz w czarnym lesie macierzyństwa, w jego czarnej dupie.

Zrywasz się, wciskasz do zaciśniętych w linijkę ust strzykawkę z lekiem, przytrzymujesz na siłę małe ciałko pod aparaturą do wziewów, poisz naparstkiem śpiewając "sto lat". Na nic to, na nic. Z bezsilności płaczesz, masz ochotę się upić skoczyć z balkonu, zasnąć i się nie obudzić.

Jak mogłaś dać się w to wrobić. I komu?

Oddałabyś wszystkie pieniądze świata. Żeby ktoś wziął cię na ręce, położył do łóżka, zaparzył herbatę, dał gorzkie lekarstwo, przyłożył rękę do czoła i nakazał spać. Oddałabyś wszystkie pieniądze świata, żeby na jedną noc znów stać się dzieckiem i śnić w malignie i patrzeć zamglonymi oczami na zatroskaną twarz własnej matki.

Blog http://fjakfrustratka.blox.pl bierze udział w konkursie Blog Roku 2011 w kategorii Blogi literackie. Jeśli chcecie zagłosować na niego, tu znajdziecie info co wpisać w treści i na jaki numer wysłać.

Do poczytania: przygody Kasi i czteroletniej Tosi

2012-01-17T06:43:00.002+01:00

W cyklu Do poczytania zapraszamy do lektury zapisków Kasi, Autorki antologii występującej pod pseudonimem kg.

Radykalna czterolatka

Z czteroletnią Tosią nie ma żartów.
Nie ma taryfy ulgowej, gdy ktoś - lub coś - jej podpadnie.
"Jesteś niedoblą mamą" - słyszę, gdy się na coś nie zgadzam - "Ja bym Cię juz nie chciała nigdy widzieć!"
"Jesteś niedoblym Tomkiem!" - mówi do brata, gdy ten, ledwo żywy ze szczęścia, łapie ją za wlosy.
"Ja bym nie chciała miec ZADNYCH nóg!" - pomstuje, gdy się uderzy w kolano.
Nie daj Boże szarpnąć ją za włosy przy rozczesywaniu.
"Auuuuu!! Boli!! Ja to bym nie chciała mieć juz NIGDY zadnych włosów!"
Przyznam, że gdy zatarła sobie oko i oświadczyła ze złością, że nie chciałaby mieć już nigdy „zadnych ocu”, lekkie ciarki mnie przeszły.
A ostatnio tak się jakoś stało, że w drodze do swojego pokoju Tosia zderzyła się z framugą drzwi. Dość mocno się zderzyła, więc lament był słusznych rozmiarów. Płacze nasza córka, płacze wniebogłosy, głucha na wszelkie pociechy...
Nagle zapada cisza.
- Mamo, musę ci coś powiedzieć - odzywa się całkiem rzeczowym tonem i prawie bez śladu łez.
- Słucham cię, kochanie - mówię pospiesznie, zachodząc w głowę, jakie to zagadnienie tak skutecznie odciągnęło jej myśli od świeżego nieszczęścia.
- Wyzućcie te wsystkie ściany i dzwi!!!
...i w ryk.

Wrażliwi niech nie czytają

Jadłyśmy z czteroletnią Tosią obiad w Ikei. Zmierzałyśmy właśnie do szczęśliwego finału, gdy padło znienacka:
- Mamusiu, kupkę.
Ups.
Cóż było robić. Udałyśmy się do damskiej toalety, gdzie wymościłam deskę sedesową dużą ilością papieru toaletowego i usadziłam królewnę na tronie. Ta umościła się wygodnie, natężyła, po czym oznajmiła rozgłośnie:
- Mamo, kupa mi wisi.
- Jezu – jęknęłam – a czy ja muszę o tym wiedzieć?!
(ja i wszystkie inne panie zebrane w pomieszczeniu, dodam...)
Rychło okazało się, że anons nie był wstępem do pogawędki, lecz do sprecyzowania oczekiwań:
- Ale pomóz mi ją odcepić!
- ?!??
(że niby jak?!)
Szczęśliwie próba kreatywności została mi oszczędzona, bo po chwili Tosia oznajmiła:
- O, odcepiła się.
Ufff.
To jednak nie był koniec.
Uczepionemu deski Tosiaczkowi pupa stopniowo zjeżdżała w dół. Finał łatwo było przewidzieć:
- Mamo, ale ta kupa mnie dotyka.
No, to było stosunkowo proste: spuściłam wodę.
W sumie dobrze, że Tosia sadzi te swoje kupy przez długie kwadranse. Nie, żeby niekończący pobyt w ikeowskiej toalecie bił na głowę okoliczne atrakcje, ale jedno było pewne – ekipa, która wysłuchała tych wszystkich rewelacji na pewno zdołała już opuścić przybytek. Dzięki czemu i my mogłyśmy bez większego obciachu wychylić się w końcu z naszego boksu.

Możemy udawać, że fizjologia dotyczy nas w niewielkim stopniu.
Dopóki nie mamy dzieci.

Recenzja w egodziecka.pl

2012-01-16T11:56:00.002+01:00

Z przyjemnością i dumą przedstawiam recenzję naszej antologii autorstwa Karoliny Zakrzewskiej, opublikowaną w portalu egodziecka.pl.

Do poczytania: Przygody mamyblues i grzdyla

2012-01-13T23:19:00.005+01:00

Kochani Czytelnicy, reaktywujemy cykl "Do poczytania", w ramach którego prezentujemy wybrane notki z blogów, które lubimy i cenimy. Dziś na naszych stronach debiutuje mamablues, która bloguje od grudnia 2002.

Co masz w nosie?

Młoda zajrzała mi przez ramię, podmuchując mocno przez nos.
- Cukejek - wyjaśniła.
- Wsadziłaś sobie cukierek do nosa? - jako żywo nie było w domu ostatnio żadnych cukierków poza czekoladowymi.
- Tak.
- Dmuchaj - podsunęłam jej chusteczkę. Czysto. Ani śladu czekolady.
Zajrzałam do nosa. Nic.

Dwa dni później grzdyl zrobił aferę na pół Jerozolimskich. Mniejsza o przyczyny, najważniejsze, że usmarkała się do pasa. Na rękawie kombinezonu, oprócz "baboków", znalazłam też czerwony koralik o średnicy 0,5 cm. Zaginiony cukierek... Pozostałość po jednej ze sprezentowanych lalek. Ten, którego nie znalazłam na podłodze po rozsypaniu się wymyślnej fryzury barbisa.

Co gorsza, od wysmarkania koralika zaczęło się katarzysko. Żadne dmuchanie nie pomagało, z lewej dziurki kapało co kilka minut. W trakcie szykowania się do popołudniowej drzemki urządziłyśmy rytualne czyszczenie nosa. Dmuch. Zaglądam. Ale babok w środku! Dmuch. Babok niby bliżej, ale jakiś dziwny... Kawałek patyczka??? Nie daj Boh ułamana wykałaczka? Dmuch - nic. Dmuch - znowu nic. Jeny, jutro do lekarza, niech jej to wyjmą, nie zaryzykuję
poharatania dziecku nosa...

Jednak zaryzykowałam - patyczkiem z minimum wacika. Młoda spokojna, czyli nie boli. Ostrożniutko, pomaleńku wyciągnęłam jej z nosa trójkąt z grubego kartonu. Rozmoczony nieco, ale wciąż dość sztywny. Jakieś 3 na 3 na 2 cm.

Na dziś koniec kopania.

(2,5-letni wówczas grzdyl dzisiaj ma 11 lat)

=============================

Bija

Poniedziałkowy poranek pobudził pamięć grzdyla o ubiegłotygodniowych wydarzeniach w przedszkolu.
- Byłam biją w sieśkolu - pochwaliła się w trakcie ubierania.
- Naprawdę? - zdziwiłam się.
- Agata była żiabą, a ja biją.
- Chyba żmiją?
- Biją mamo - dziecko spojrzało na mnie z dezaprobatą.
- A co to jest bija?
- To taki potój.
- I co on robi?
- To - i grzdyl zamachał zabawnie łapami.
- A! To taki śmieszny potwór?
- Tak mamo.

Muszę się jeszcze wiele nauczyć. Niestety, zapomniałam zapytać wychowawczynię, co to jest bija. Postaram się pamiętać po południu.

Bija
Odcinek drugi

Grupą grzdyla zajmują się trzy wychowawczynie.
Dziś rano złapałam jedną z nich.
- Co to jest bija? Dziecko twierdzi, że było w przedszkolu biją, a jej koleżanka Agata w tym samym czasie żabą.
- Bija? Pierwsze słyszę. Anka! - wywołała drugą wychowawczynię. - Co to jest bija? Podobno Małgosia się w to bawiła.
- Wczoraj?
- Nie, w zeszłym tygodniu. Według Małgosi bija to taki potwór, który w ten sposób macha łapami - zaprezentowałam element tańca "Kaczuszki", modnego grubo ponad dwadzieścia lat temu.
- Nie mam pojęcia. Może to dyrektorka tak się z nimi bawiła? A może dzieciaki same coś wymyśliły?
- Nie wiem. Wiem tylko, że Agata była w tym czasie żabą.
- Tak, bo ona często tak się zachowuje. Możliwe, że to pomysł dziewczynek. A Małgosia potrafi. Ooooooo! Potrafi!!!
- Mam się bać? - zapytałam niepewnie.
- Nie, to ja się boję - wyznała wychowczyni i obiecała, że spróbuje wyjaśnić, co to jest ta bija nieszczęsna.
Albo szczęsna.

Bija
Odcinek trzeci i ostatni

Jaka ja jestem tępa!
Osobiście włączam dziecku tę bajkę od dwóch tygodni. Codziennie minimum raz, bo takie ma życzenie. Nie mam nic przeciwko temu, bo to film z serii Simsala Grimm, a to najlepiej zdubbingowane bajeczki na VCD.
Kim, a raczej czym jest bija, wiercąca się, fruwająca i faktycznie bijąca? Kijem samobijem. Po prostu. Hasło "Bij kiju samobiju" pojawia się w filmie "Stoliczku, nakryj się" co najmniej trzykrotnie, a skoro wołacz do imienia "Małgosia" brzmi "Małgosiu", to mianownik wołacza "biju" musi brzmieć "bija".
Proste, nie?

I tylko jedna rzecz mnie niepokoi.
W co bija bawiła się z żabą???

(3 lata)

==============================

Baba z wąsami

- Jakie masz uszi mamo?
- Swoje własne - odparłam zakładając grzdylowi piżamkę.
- A oczi jakie masz?
- Brązowe.
- A wąsi?
- Jakie wąsy???!!!
- Na buzi.
- Ja nie mam wąsów!!!!
- Masz.
- Gdzie???
- O tu!

Tym oto sposobem wydało się, że przesunęłam sobie wąsy na czoło.

Jesienny bez

- Mamo, ja chce bez.
- Co ty chcesz?
- Chce bez - oświadczył grzdyl i przyniósł mi miseczkę, w której jeszcze
kilka minut temu znajdował się budyń przyozdobiony żelkami, wisienkami i
waflową rurką.
- Co to jes?
- To jest budyń.
- Chce bez budyniu.
- Ale tu już został TYLKO budyń kochanie. Chcesz mieć pustą miseczkę?
- Tak. Nie jubie budyniu.

(3 lata)

========================

Dekonspiracja

Grzdyl wygramolił się z łóżka i przytuptał do mojego pokoju.
- Dlaczego nie powiedziałaś mi dobranoc?
- Niemożliwe. Nie powiedziałam ci? - fakt, że od poniedziałku nie ma
całowania, bo jeden zdechlak w domu wystarczy, ale taki numer dawno mi się
nie przytrafił.
- Nie powiedziałaś. Wcale a wcale - rozżaliła się młoda.
- Bardzo cię przepraszam. To pewnie przez tę chorobę pamięć mi trochę
szwankuje. Dobranoc skarbie. Śpij dobrze. Kolorowych snów.
- Ty już jesteś troche stara, prawda mamo?
- Hm. No, trochę tak.
- Tak jak babcia, prawda?

Precz z preczem

Kilka dni temu.
Wieczór.
Grzdyl teoretycznie już śpi.
Sflaczała po prochach na swoje zapalenia leżę na tapczanie i nadrabiam
zaległości filmowe.
"Maratończyk" z Dustinem Hoffmanem.
Od 2 miesięcy odkładałam seans, uprzedzona o wyjątkowym okrucieństwie filmu.
- A dlaczego ten pan zabił tego drugiego pana? - słyszę nagle przez uchylone
drzwi.
- A co ty tu robisz? Miałaś spać!
- Ale ja nie moge zasnąć.
- Szybciutko uciekaj do łóżka.
- A co oglądasz mamo?
- Film nie dla dzieci. Zmykaj.
- Ale ja też chce obejrzeć.
- Mówię, że to nie dla dzieci, szybko do swojego pokoju.
- On go nożem zabił?
- Małgośka! - włączam pauzę. - Proszę natychmiast iść do swojego pokoju.

Poszła.
Ręka świerzbi na widok pilota, bo przerwałam oglądanie w wyjątkowo
intrygującym momencie.
Odczekuję 10 minut.
Cisza.
Włączam telewizor.
Cichutko.

- Mamo, a dlaczego ten pan musiał połknąć ten kamyk?
- Precz - rzucam nieuważnie w kierunku drzwi, wpatrzona w finałową akcję. A
po sekundzie słyszę cichutki szloch.
- Nie-e-e można tak tra-a-aktować ludzi...

Nocny horror

Niedziela.
Godzina 6 w samym środku nocy.
- Mamo! Mamoooooooo!
Rozklejam oczy.
Pełznę do pokoju grzdyla.
Młoda siedzi na posłaniu i popłakuje.
- Mamo!
- Jestem, co się dzieje?
- Śniło mi sie, że potwór cie zabił!
- To był tylko zły sen, nic złego się nie dzieje.
- Był paskudny i miał kolce. A ty miałaś trzecią rączkę.
- Trzecią rączkę? - mimo barbarzyńskiej pory natychmiast wyobrażam sobie
wygodę takiego rozwiązania. Szczególnie podczas zakupów.
- Tutaj ci wyrastała, z tej - prawej ręki.
- Ale wszystko jest w porządku, tak?
- Tak.
- Czekaj, przykryję cię. Dobranoc.
- Dobranoc.

Zdążyłam się tylko wygodnie ułożyć, a już drzwi zaskrzypiały, na moim wyrku
wylądowała dodatkowa kołdra, a cienki głosik wyszeptał mi do ucha:
- Na grzbiecie miał te kolce, wiesz?
I natychmiast zasapał przez sen.

Kronika zapowiedzianej śmierci

- Zobacz, jak ja wyglądam! - młoda wyprężyła pierś. W moim biustonoszu.
- Hm. Chyba musisz jeszcze trochę urosnąć.
- A jak ja urosnę, to ty już nie będziesz żyła i zostanę bez rodziny?
- Nie wiem. Mam nadzieję, że jeszcze trochę pożyję.
- A wiesz, kiedy umrzesz?
- Na szczęście nie mam pojęcia.
- A ja wiem. 18 czerwca.

No to jeszcze trochę czasu mi zostało.
Jak to się, bździągwie jednej, spieszy do moich biustonoszy.

(5 lat)

Wyróżnienie Mamabu.pl

2012-01-13T16:22:00.003+01:00

Mamabu, blog poświęcony najciekawszym produktom dla rodziców i dzieci na polskim rynku, który prezentuje użyteczne gadżety i poleca przyjazne miejsca, uhonorował "Macierzyństwo bez lukru" tytułem Bloga Tygodnia. Piszą o nas: "Przykład Doroty Smoleń i pozostałych blogujących mam uczy, że drobne rzeczy mogą okazać się wielkie, a bycie matką może wyzwalać ogromne pokłady twórcze."

To szczera prawda, nasze Autorki są bardzo twórcze, o czym szerzej napiszę wkrótce :-)

Bardzo dziękujemy za to wyróżnienie Kasi, Dominice i Ninie.

„Macierzyństwo bez lukru” ma rok

2012-01-11T12:28:00.005+01:00

Dziś wypadają pierwsze urodziny naszej akcji. 11 stycznia 2011 pojawiła się pierwsza notka na tym blogu, apel rodziców Mikołajka, a idea antologii nabierała realnych kształtów, aż mi się zwoje mózgowe przegrzewały. Z tej okazji okolicznościowa laurka i podziękowania:

dla wszystkich Autorek, które całkiem za darmo oddały swoje teksty na potrzeby zbioru i zrzekły się honorariów na rzecz Mikołajka;
dla naszych Tłumaczek Moniki Adamczyk i Gosi Strzeleckiej, dzięki którym mamy wersję niemiecką i angielską;
dla Agnieszki, która mieszkając w dalekiej Szwajcarii, znalazła nam wielu patronów w Polsce;
dla Patronów naszego przedsięwzięcia;
dla Redakcji „Czasu Kultury”, który wydał antologię drukiem;
dla wszystkich, którzy o nas piszą, opowiadają, kupują antologię, wpłacają pieniądze na konto Mikołajka.

Przez ten rok antologia zarobiła dla Mikusia 6152,29 zł. Nie liczymy wpłat z tytułu 1% oraz przelewów od osób, które chciały po prostu pomóc chłopczykowi, a dowiedziały się o nim dzięki naszej akcji.

Nadal możemy pomóc, nadal nasza pomoc jest potrzebna.

1. Można wpłacić pieniądze bezpośrednio na konto Mikołajka:

Fundacja Dzieciom "Zdążyć z Pomocą"
ul. Łomiańska 5, 01-685 Warszawa
41 1240 1037 1111 0010 1321 9362
Bank PeKaO SA Oddział 1 w Warszawie

Do przelewów z zagranicy: PKOP PL PW 41 1240 1037 1111 0010 1321 9362

tytuł wpłaty: 13401 Kamiński Mikołaj-darowizna na pomoc i ochronę zdrowia

2. Można kupić antologię w pdf

3. Można kupić antologię na papierze

Jest szansa, że teraz o antologii będzie jeszcze głośniej, bo TVN UWAGA!, który jest jednym z naszych patronów, realizuje program o matkach-blogerkach. W niedzielę 8 stycznia w krakowskim klubie Sztamka na osiedlu Kliny-Zacisze spotkało się kilka autorek antologii, by porozmawiać o macierzyństwie, wspólnie nacieszyć się sukcesem i... poznać, bo utrzymujemy kontakt blogowo-mailowy, ale to było pierwsze spotkanie oko w oko. Do Sztamki przyjechały Agnieszka (agnieszek.blog.pl), Agnieszka (lisianora.blog.pl), Monika (idiomka.blog.pl), Kasia (kg) i Kasia (mat-ka.blog.pl). Prawie wszystkie z dziećmi, więc było rojno i gwarno. Opiekę nad hałastrą sprawowali ojcowie znani z blogów: Szanowny (mat-ka.blog.pl) i Mąż (od-rana-do-wieczora.blog.pl). A my dyskutowałyśmy i byłyśmy odpytywane przed kamerą. Zaczęło się drętwo, wszystkie nas kamera wysztywniła, za to później rozkręciłyśmy się w momencie i ekipa musiała nas uciszać, żebyśmy nie zagłuszały aktualnie wywiadowanej koleżanki.

Rozmawiałyśmy m.in. o tym, że nie spodziewałyśmy się rozmachu, którego nabrała ta skromna z początku akcja. Nie wiadomo, jak to się właściwie stało, ale wyskakujemy z co drugiej lodówki. Nasz plan na ten rok: wyskakiwać z każdej. Ku pożytkowi Mikołajka!

Na spotkaniu pod okiem kamer było tak, na zdjęciach uwieczniła nas Joanna Hadam:

Infotuba o "Macierzyństwie bez lukru"

2012-01-08T18:19:00.000+01:00

Trąbi o nas infotuba. Serdecznie dziękujemy Kamilowi Kornelukowi.

Tu można kupić drukowaną wersję antologii

2012-01-05T08:31:00.000+01:00

Zapraszamy do Empiku i do sklepu "Czasu Kultury" - przesyłka 0 zł.

Patronat onaonaona.com

2012-01-05T08:26:00.001+01:00

O naszej antologii napisał portal "Piękne strony kobiety", który tworzą Agata Młynarska, Agata Jakóbczak i Kaja Kieniewicz. Dziękujemy bardzo za życzliwość!

O antologii w Onet.pl

2012-01-04T08:39:00.000+01:00

Dziękujemy bardzo Alicji Bębenek za publikację materiału o naszej antologii w serwisie Kultura.onet.pl.

Patronat Silne.pl

2012-01-03T08:51:00.001+01:00

Do grona naszych patronów dołączył portal Silne.pl, skupiający społecznośc kobiet, które chcą pracowac i odnosić sukcesy. Dziękujemy bardzo Małgorzacie Kowalewskiej.

Jest! Jest! Jest!

2012-01-02T18:52:00.001+01:00

Leżą przede mną świeże i pachnące egzemplarze "Macierzyństwa bez lukru". Lada dzień minie rok, odkąd zaczęłam pracę nad antologią. Myśl o tym, że kiedykolwiek ukaże się drukiem, kiełkowała mi nieśmiało, ale jednocześnie była odległa jak Ziemia od Słońca. A tu proszę. Jest!

Lada dzień w Empiku, lada moment w sklepie "Czasu Kultury". Kupujcie, polecajcie, podajcie dalej!

Patronat serwisu Repka.pl

2011-12-30T11:19:00.000+01:00

Ledwie się ukazała, a już o niej piszą :-) Republika Kobiet, znana jako Repka.pl, opublikowała informację o naszej antologii. Bardzo dziękujemy Agnieszce Zemła.

"Macierzyństwo bez lukru" ukazało się drukiem

2011-12-30T01:28:00.008+01:00

Wspaniała wiadomość na koniec roku! Z radością informuję, że szczęśliwie doprowadziliśmy do wydania drukiem naszej antologii. Ukazała się jako dodatek do poznańskiego pisma społeczno-kulturalnego "Czas Kultury", do numeru 4/2011, poświęconemu antymacierzyństwu.

Serdecznie dziękujemy Redakcji "Czasu Kultury", a szczególnie inicjatorce wydania Justynie Zimnej oraz ważnym i przychylnym naszej inicjatywie Justynie Knieć, Ryszardowi Czaparze i Markowi Wasilewskiemu.

"Czas Kultury" dostepny jest w Empiku w całej Polsce, w sklepie wydawcy oraz w punktach sprzedaży wymienionych na stronie.

Jeszcze ciepłe egzemplarze przyjechały w tym tygodniu z drukarni, zatem na początku stycznia szukajcie pisma z mroczną okładką:

do którego załączona będzie broszura niebieskookładkowa:

Wszystkie autorki, wspaniałe dziewczyny, zrzekły się honorariów autorskich, zatem część dochodu ze sprzedaży tego numeru pisma stowarzyszenie Czas Kultury przekaże na konto Mikołajka w Fundacji.

Mamy nadzieję, że drukowana wersja dotrze do innych czytelników niż ebook, zatem poszerzy się krąg osób, które włączą się w pomoc dla Mikołajka.

"No frills motherhood" czyli antologia po angielsku

2011-11-23T21:04:00.002+01:00

Kochani, mamy angielską wersję antologii! Jest to wybór tekstów zamieszczonych w polskiej wersji.

Bardzo dziękujemy Gosi, która podjęła się tłumaczenia.

Antologię po angielsku można zdobyć na takich samych zasadach jak po polsku. Anglojęzycznych zapraszamy na bloga No frills motherhood.

Powakacyjny raport finansowy

2011-11-18T12:08:00.000+01:00

Kochani, z radością informuję, że nie słabnie zainteresowanie antologią - po wakacjach nasz zbiorek zarobił dla Mikusia 1200 zł.

Bardzo dziękujemy, witamy nowych czytelników i życzymy przyjemnej lektury :-)

Patronat programu UWAGA!

2011-10-18T14:06:00.001+02:00

Mamy patronat programu TVN UWAGA! Serdecznie dziękujemy szefowej wydania internetowego Oli Pietrzak.

Patronat serwisu Dziecisawazne.pl

2011-10-10T12:51:00.000+02:00

Bardzo nam miło, że Alicja Szwinta-Dyrda, redaktor naczelna serwisu Dziecisawazne.pl, zdecydowała się objąć MbL patronatem medialnym. Dziękujemy serdecznie!

Patronat serwisu Pozytywy.com

2011-10-06T11:29:00.002+02:00

Bardzo dziękujemy Magdalenie Walusiak, redaktor naczelnej serwisu Pozytywy.com za objęcie patronatem naszej antologii.

Patronat serwisu Blogi Mam

2011-10-05T10:33:00.000+02:00

Z przyjemnością informuję, że serwis Blogi Mam objął naszą antologię patronatem. Serdecznie dziękujemy Oldze Myslovskiej!

MbL pod patronatem portalu Ego dziecka

2011-09-27T22:43:00.001+02:00

"Macierzyństwo bez lukru" otrzymało patronat portalu Ego dziecka.pl. Bardzo dziękujemy redaktor naczelnej Ewie Świerżewskiej.

Patronat Mamo, to ja

2011-09-27T22:38:00.000+02:00

Serdecznie dziękujemy Magdzie Klimkowskiej, redaktor naczelnej magazynu "Mamo, to ja", za objęcie naszej antologii patronatem medialnym.

Patronat magazynu KARUZELA

2011-09-23T08:57:00.001+02:00

Witamy po wakacjach w pierwszy dzień tegorocznej jesieni. Nie myślcie, że zawiesiliśmy na kołku akcję na rzecz Mikołajka! Działamy prężnie, mamy nowe plany, które ujawnię już wkrótce, a teraz przedstawiam naszego nowego patrona - magazyn KARUZELA.

Pozdrawiamy wakacyjnie :-)

2011-07-15T12:52:00.002+02:00

Są wakacje, u Mikołajka dużo się dzieje, a gdybyście szukali fajnej lektury na lato, to polecam oczywiście naszą antologię. Tutaj informacja, jak ją zdobyć. Sprawa jest aktualna nieustająco, Mikołajek potrzebuje stałego dopływu środków na rehabilitację, a nakład antologii prędko się nie wyczerpie :-)

Polecam i pozdrawiam :-)

MbL na antenie Trójki po raz drugi

2011-06-15T20:55:00.004+02:00

We wtorkowej audycji Agnieszki Szydłowskiej (14 czerwca) "Mama nieidealna", tym razem poświęconej miłości do dzieci, wystąpiła Beata, autorka zapiskow-tesciowej, współautorka naszej antologii. Audycję można odsłuchać tutaj, polecamy!

Mikołajek i jego fura

2011-06-09T11:44:00.003+02:00

Kochani, z przyjemnością prezentuję zdjęcia Mikołajka i jego fury. Do zakupu wózka przyczynili się wszyscy, którzy kupili antologię. Bardzo serdecznie dziękujemy każdemu z Was za każdą wpłatę!

"Bez lukru" w miesięczniku "Dziecko"

2011-06-08T10:23:00.009+02:00

Kto nie zdobył majowego numeru miesięcznika "Dziecko", ma okazję przeczytać tekst o MbL, ozdobiony prześlicznym zdjęciem roześmianej Tomaszowej, na stronach edziecko.pl. Zapraszamy do lektury.

Agnieszka Szydłowska poleca "Macierzyństwo bez lukru"

2011-06-07T20:59:00.003+02:00

Zapraszam do lektury wywiadu na temat naszej akcji. Na stronach radiowej Trójki przepytała mnie Agnieszka Szydłowska. Agnieszko, bardzo dziękujemy za promowanie antologii!

MbL na antenie Trójki

2011-06-07T12:31:00.003+02:00

Dziś (7 czerwca) w audycji Agnieszki Szydłowskiej "Mama Nieidealna" w radiowej Trójce o 16.50 posłuchacie o dziecięcych strachach i lękach. Do udziału w audycji Agnieszka zaprosiła dwie autorki naszej antologii. Do usłyszenia! :-)

UPDATE: Tutaj można posłuchać audycji.

Kolejny raport finansowy

2011-05-29T00:28:00.001+02:00

Kochani, od 21 lutego do 27 maja 2011 antologię kupiło 20 osób, które wpłaciły łącznie 981,70 zł. Bardzo dziękujemy!

Antologia po niemiecku

2011-05-24T21:47:00.003+02:00

Jest gotowa niemieckojęzyczna wersja naszej antologii. Wielki brawa i ukłony dla Moniki Zoń! Moniko, dziękujemy Ci za bardzo.

Na blogu "Mutterschaft ohne Zuckerguss" informujemy o tym po niemiecku. Jeśli znacie jakieś niemieckie fora dla rodziców, albo macie znajomych z krajów niemieckojęzycznych - bardzo prosimy o rozpropagowanie wśród nich naszej akcji.

A tak wygląda niemiecka wersja okładki, przygotowana przez nieocenioną Beatę - autorkę zapiski-tesciowej.blog.pl.

Aukcja na rzecz Mikołajka

2011-05-23T14:35:00.000+02:00

Zapraszamy do udziału w aukcji na rzecz Mikusia. Tym razem do zdobycia płyta z muzyką relaksacyjną Doroty Rozmus.

MbL w portalu Polskiego Radia

2011-05-11T22:11:00.000+02:00

Z przyjemnością informuję, że piękne oczy Mikołajka patrzą na nas ze strony portalu PolskieRadio.pl, z działu Dzieci. Bardzo dziękujemy redaktor Oli Kluzek!

MbL w wortalu poradnikmamy.pl

2011-04-29T14:52:00.000+02:00

Serdecznie dziękujemy redaktor Katarzynie Kożuchowskiej za publikację informacji o naszej inicjatywie w wortalu poradnikmamy.pl.

MbL w wortalu nie-zla-mama.com

2011-04-28T19:05:00.001+02:00

Informacja o naszej akcji na rzecz Mikołajka ukazała się w portalu nie-zla-mama.com. Serdecznie dziękujemy Aleksandrze Kozioł!

O MbL na blogu Polekont.pl

2011-04-27T12:21:00.001+02:00

Dziękujemy Kindze Pukowskiej, właścicielce firmy Polekont, produkującej chusty do noszenia dzieci, za umieszczenie na blogu firmowym informacji o naszej akcji!

1% dla Mikołajka

2011-04-21T15:16:00.000+02:00

Kochani,

to już ostatnie dni, kiedy wypełnia się PIT-y - bardzo prosimy o przekazanie 1% podatku na rzecz Mikołajka.

Aby to zrobić, wypełniając odpowiednie rubryki w rocznym zeznaniu podatkowym PIT za rok 2010 (28, 36, 36L, 37, 38, 39) należy wpisać:

KRS: 0000037904

W rubryce "Informacje uzupełniające - cel szczegółowy 1%"

prosimy wpisać:

13401 Kamiński Mikołaj

Wszystkim, którzy zechcą pomóc, serdecznie dziękujemy!

MbL w wortalu Dziecisawazne.pl

2011-04-20T22:03:00.001+02:00

Dziękujemy serdecznie Alicji Szwinda-Dyrda, redaktor naczelnej portalu Dzieci są ważne, za publikację fragmentu antologii wraz z informacją o naszej inicjatywie.

Patronat portalu Polskiego Radia

2011-04-16T20:46:00.000+02:00

Serdecznie dziękujemy Monice Zagawie z Polskiego Radia za objęcie MbL patronatem medialnym!

MbL na blogu magazynu GAGA

2011-04-15T00:35:00.001+02:00

Dziękujemy bardzo Zuzannie Ziomeckiej, redaktor naczelnej magazynu GAGA, że zechciała wspomnieć o naszej inicjatywie na blogu!

Cieszy nas każde nowe miejsce, w którym pojawia się informacja o MbL, bo dzięki temu docieramy do coraz szerszej grupy potencjalnych darczyńców Mikołajka.

Reportaż o MbL w "Mamo to ja"

2011-04-08T12:10:00.001+02:00

7 kwietnia 2011 ukazał się majowy numer miesięcznika "Mamo to ja", w którym znajdziecie reportaż o naszej akcji. Zapraszamy do lektury! :-)

Serdecznie dziękujemy autorce artykułu Sylwii Niemczyk oraz redaktor naczelnej Magdzie Klimkowskiej.

Artykuł o MbL w majowym "Dziecku"

2011-04-06T19:59:00.002+02:00

Kochani, w majowym numerze miesięcznika "Dziecko", który dziś - 6 kwietnia 2011 - wszedł do kiosków, znajdziecie artykuł o naszej akcji oraz fragment antologii autorstwa tomaszowej, opatrzony jej pięknym portretem z Idą. Zachęcamy do lektury! :-)

Dziękujemy bardzo redaktor naczelnej Justynie Dąbrowskiej oraz redaktor Magdzie Rodak!

Trzymajcie kciuki, żeby jak najwięcej osób zainteresowało się losem Mikołajka.

O MbL w Onet.pl

2011-04-05T22:25:00.000+02:00

W Onet.pl ukazał się artykuł na temat naszej akcji - jest w nim opisana historia Mikołajka, są krótkie informacje i wypowiedzi niektórych autorek antologii. Zapraszam do lektury!

Fragment antologii w portalu dziecko.pl

2011-04-03T23:02:00.003+02:00

Serdecznie dziękujemy Ewie Kocik za publikację fragmentu naszej antologii w portalu dziecko.pl!

MbL w portalu Interia.pl

2011-03-31T20:34:00.001+02:00

Serdecznie dziękujemy Basi Juranek, specjalistce ds. marketingu, za umieszczenie wiadomości o naszej inicjatywie w dwóch miejscach portalu Interia.pl: w serwisie Mam dziecko

oraz w serwisie Styl.pl

Fragmenty antologii w portalu dzieci.pl

2011-03-28T11:42:00.002+02:00

Serdecznie dziękujemy Oli Sobocińskiej z portalu dzieci.pl za publikację fragmentów naszej antologii oraz informacji o przedsięwzięciu na rzecz Mikołajka.

Patronat Fundacji MaMa

2011-03-18T17:03:00.002+01:00

Serdecznie dziękujemy Sylwii Chutnik, prezesce Fundacji MaMa, za objęcie naszej antologii Matronatem!

O MbL w "Mamo to ja"

2011-03-16T09:46:00.002+01:00

Bardzo dziękujemy Magdzie Klimkowskiej, redaktor naczelnej pisma "Mamo to ja", która we wstępniaku do numeru kwietniowego zamieściła informację o naszej akcji! Numer już w kioskach.

MbL w portalu NowoczesnaPani.pl

2011-03-16T09:39:00.001+01:00

Serdecznie dziękujemy Łukaszowi Kwiatkowskiemu, właścicielowi Kwiatkowski Media Networks MCS Studios, za publikację tekstu o MbL w portalu Nowoczesna Pani.

MbL w Galerii Rynek 18

2011-03-10T15:49:00.001+01:00

Dziękujemy Monice Zoń, naszej tłumaczce na niemiecki, dzięki której informacja o akcji na rzecz Mikołajka znalazła się na stronie żywieckiej Galerii Rynek 18.

Do poczytania

2011-03-07T22:12:00.002+01:00

Dzisiejsze "Do poczytania" funduje nam chudsza, mama Zosi i Franka, autorka bloga http://czteryplusz.blox.pl, która tłumaczy fragmenty antologii na angielski.

Popołudniowe sensacyjki

Franek tej zimy, która nieubłaganie dobiega końca, zyskał cenne trzy centymetry. Ich jakość jest nie do przecenienia, może dzięki nim samodzielnie zapalać światło, może bez trudu i łaski otwierać szafę z naczyniami, uchwytu której dotychczas nie sięgał. Kiedy, ach kiedy, mój mały syneczku przekroczyłeś tę magiczną granicę i Twój wzrost zaczął się wyrażać liczbą trzycyfrową?

Zosia natomiast, bez tak znaczącego skoku wzwyż, acz także zauważalnego, oswojona z myślą, że krzyk, inwektywy i histeria nie robią na nas specjalnego wrażenia, ulega chwilowym pozytywnym transformacjom i jest słodka niczym lukrecja, dobra, chętna nieść pomoc i nawet deklaruje umycie mojego auta, gdyż, mamusiu, jest brudne.

Jutro przedszkole po czteromiesięcznej pauzie. Już boję się infekcji. Taka już ze mnie matka.

Za tydzień kolejne urodziny, trochę odmienne niż zwykle. Trochę zmieniają początek. Kolejna dekada, kolejne zmarszczki, dobrze, że wiosna blisko, chyba wpadłabym w depresję.

MbL w Kafeteria.pl

2011-03-07T22:10:00.002+01:00

Wrzuciłam dziś w Google frazę "Macierzyństwo bez lukru" i znalazłam kilka stron, których nie mamy zewidencjonowanych na blogu. Dziękujemy Magdalenie Trawińskiej-Gosik, redaktor prowadzącej www.kafeteria.pl www.kuchnia.o2.pl. , która umieściła informację o naszej inicjatywie w Kafeteria.pl:

Wózek dla Mikusia

2011-03-01T13:24:00.004+01:00

Kochani, Mikołajek jest coraz bliżej swojej fury :-) Ania i Marcin zdecydowali się na tańszy model, za 11 tys. Wpłacili zaliczkę i czekają. Jaki jest nasz udział w przedsięwzięciu? Za antologię wpłynęło do tej pory 3970,59 zł. Dziękujemy gorąco wszystkim, którzy mają w tym swój udział, a także zachęcamy tych, którzy jeszcze nie przyłączyli się do naszej akcji.

Jak można pomóc?

Na przykład przekazując 1% podatku, albo wpłacając dowolną kwotę na subkonto Mikołajka w Fundacji Zdążyć z Pomocą. Każdy, kto wpłaci pieniądze na rzecz Mikusia i prześle potwierdzenia wpłaty na maila jego mamy Ani nea.ania(małpa)interia.pl, otrzyma antologię "Macierzyństwo bez lukru" w formacie pdf.

Za wszelką pomoc dla Mikusia jesteśmy bardzo wdzięczni!

Do poczytania czyli Ferie bez lukru

2011-02-25T20:19:00.009+01:00

Dawno już nie było nic do poczytania, prawda? Dziś przedstawiamy opowieść Kingi, która bloga nie pisze (a powinna). Kinga tłumaczy apel rodziców Mikołajka na francuski. A w poniższej historyjce zmaga się ze swoją gromadką na wyjeździe zagranicznym:

Dzień piąty wyjazdu, przez niektórych niecnie nazywany feriami (ciekawe dla kogo)

Cóż zrobić z tak pięknie zaczynającym się nowym dniem?
Ten kto obiecywał mi, że w Finlandii powietrze sprawi, że dzieci będą lepiej spać, kłamał.

O ile 2/3 potomstwa nawet-nawet, o tyle najmłodsze zdecydowanie odwrotnie - źle śpi w nocy (może to wina za małego łóżeczka? aczkolwiek nie widzę w tym momencie alternatywy, gdyż małe położone gdziekolwiek umyka czym prędzej, a ponadto nie bardzo mam ochotę, aby hasło „piciu” pojawiające się ostatnio w nocy miało rozlegać się w bezpośrednim sąsiedztwie mojej głowy, co jest możliwe, jeśli osobnik nie będzie miał ograniczenia w postaci wysokich burt łóżeczka, mogłoby jeszcze dojść do rękoczynów pustą butelką....)

Tak wiec azaliż najmłodsze wstaje zaraz po tym, jak za tatą zamkną się drzwi, a nawet wcześniej. Gromkim krzykiem domagając się bajki odmawia śniadania i tak sobie czekamy godzinę albo dłużej, aż wstanie reszta.

Dziś było pogodnie, słonecznie wręcz.
Postanowiliśmy wybrać sie do zoo

Szanowny journey planner, czyli taki fajny lokalny wynalazek pozwalający na znalezienie połączenia między dowolnymi dwoma punktami miasta, skazał mnie na półgodzinny spacer z autobusu lub metra. Ale wydawało mi się to niemożliwe (i nie chodzi mi tylko o niemożność doprowadzenia do takiej sytuacji, gdzie cztero- i sześciolatek idą przez śnieg pół godziny w wyznaczonym kierunku - atrakcji pobocznych w postaci kosza na śmieci, zwałów śniegu czy przydrożnego drzewa byłoby bezliku a co za tym idzie z pół godziny pewnie zrobiłyby się ze dwie...), okazało sie ze choć prom nie pływa na wyspę (zoo jest na wyspie), to jednak na przystani zostawiono przytomnie informację z numerem autobusu, który z dworca głównego podjeżdża pod samą bramę zoo .

Tyle że trzeba było się na ten dworzec dostać, a potem znaleźć przystanek... Nie ma dla nas rzeczy niewykonalnych, nawet z wijącym się czterolatkiem u nogi.

Zonk polegał jednak na tym, że autobus jeździ raz na godzinę i odjechał... 7 minut temu... No ale od czego pomysłowość matki - poszliśmy po prowianty :)

Wróciliśmy całe 15 min. przed odjazdem, jak sie okazało tego samego autobusu - trasa jest na tyle krotka ze ten sam autobus jeździ w kółko.
Dowiezieni do zoo rozpoczęliśmy podbój wyspy.
Najpierw pierwszy punkt krytyczny - mostek do wyspy. Na którym to... słońce zaszło, nadciągnęły paskudne ciężkie chmury, zrobiło się pierońsko zimno, a do tego wiało lepiej niż na święto latawców...
Po zapłaceniu 18 euro wstępu NIC już nas nie zmusi do odwrotu.!
Dotarliśmy, jeszcze tylko 20 min. i będziemy w centrum wyspy, a że dziś drugi dzień czterodniowego konkursu rzeźbienia w lodzie to i rzeźbiarzy mamy okazje zobaczyć przy pracy. Już prawie, bo Polka gromko domaga się wizyty w toalecie.
Ha
W zoo
Na wyspie
Toaleta

Pan Bóg nad nami czuwa, bo właśnie przechodzi pani z obsługi . Zagadnięta o toilet pokazuje jakiś kierunek 300m dalej, po czym spogląda na Polę... I mówi, że ma lepszy plan.
Wrzucamy drugi bieg i lecimy za Panią...
Tymek zostaje porzucony razem z Idą przed budynkiem terrarium, a my z Pola truchtamy za panią, która chyba czuje presję.
Jeden korytarz, skręt na Afrykę, schody, podjazd, dzika dżungla, węże jadowite, małpy i leniwiec i jest, jest - upragniona toaleta. Z ciepłą wodą. Szybko, szybko, a teraz pytanie, czy się nie zgubimy żeby wrócić.
Lecz Głos nas prowadzi.
Przed wejściem zastajemy zaryczaną Idę i Tymona wkurzonego na maksa, bo nie mógł młodej wytłumaczyć, ze sytuacja była absolutnie awaryjna, mama wróci. Gdyby nie on to pewnie wrócilibyśmy, ale wszyscy razem do domu, z mokrą Polką...
Udało się, idziemy dalej .
Są rzeźbiarze.
Noooo długo tu zabawimy, bo maja swoje faje zabawki - piły spalinowe, dłuta, żelazka, cała masa sprzętu i wieeeeeeelkie bryly lodu .

Jak już mi wszystko zamarzło, a Ida zdecydowanie i dobitnie wyraziła niechęć dalszego oglądania porywającego dłubania w zamarzniętej wodzie, udało się stado przegnać przez wyspę. Ida z gracją najmłodszej latorośli zasnęła w wózku i przespała całe zwiedzanie, Pola i Tymon oglądali tygrysy, rysie, renifery, orły, konie, wielbłądy i kilka innych zwierząt... na śniegu.

Na koniec wróciliśmy do rzeźb.

Zoo jest na wyspie, zaśnieżonej wyspie, z górkami (góra-dół), ostrymi podjazdami i zjazdami, a Finowie nie odśnieżają, a jedynie sypią żwirkiem, który jak w czasie odwilży zostanie zalany wodą z topniejącego śniegu, to nie spełnia już swojej funkcji, a ludzie mają okazję przekonać się, jak to jest być pingwinem...

Wycieczkę kończymy kolejną sesją z rzeźbiarzami oraz odwiedzinami u kozic górskich.

Resztkami sił docieramy do kluczowego mostku, po drugiej stronie którego znajduje sie kawiarnia, niestety będąca jednocześnie sklepikiem z pamiątkami (Ida natychmiast wyczaiła niedźwiedzia za blisko 20 euro, z którym bardzo, ale to bardzo ciężko było się rozstać, mama była nieugięta) .

Dotarliśmy do centrum, gdzie spotkaliśmy się z tata. Pomógł nam wrócić do domu. I dobrze. Bo tym razem Ida przemokła, Pola spieszyła się zrzucić ładunek w łazience, a cała ekipa głodna była mimo słodkich bułek w ramach aprowizacji wycieczkowej.

Po drodze jeszcze okazało się, że lodowisko na głównym placu działa, a wredni rodzice nie chcą dziś tam zabrać swoich biednych dzieci.

NIE .

Bo oto dziś po raz pierwszy od opuszczenia swych włości krakowskich Matka Polka porzuciła rodzinę i.... udała się na 3h wycieczkę po helsińskich domach towarowych. Z której wróciła z... mlekiem, sokiem, kulkami do mleka i ... kubkiem na herbatę :)
Oszczędna ta matka .
Jeszcze wszędzie piechotą szłam .

Teraz padam
A moje plecy razem ze mną.
Stado łącznie z ojcem już śpi .
Ciekawe kto wstanie rano....

Aukcja na rzecz Mikołajka

2011-02-24T18:33:00.000+01:00

Kochani, zachęcamy do udziału w aukcji charytatywnej na rzecz Mikołajka - przedmiotem licytacji jest wisior, filigran ze srebra z koralem, unikatowy projekt Agi, autorki bloga kocim-okiem. Szczegóły na Mikołajkowie. Licytacja trwa tylko do końca lutego.

Patronat Wirtualnej Polski

2011-02-23T21:03:00.003+01:00

Mamy nowego patrona medialnego - Wirtualną Polskę. Oto publikacja w serwisie dzieci.pl. Serdeczne podziękowania kierujemy do Anny Szuszkiewicz.

Ps. Te wszystkie patronaty i publikacje to zasługa Agi, zwanej Dobrym Duchem :-)

MbL w portalu dziecko-info.com

2011-02-23T20:37:00.000+01:00

Za sprawą Marty Mrugacz, Internet Project Managera i Redaktora, informacja o "Macierzyństwie bez lukru" pojawiła się w portalu dziecko-info.com. Dziękujemy gorąco!

MbL w portalu rodzice.pl

2011-02-23T12:12:00.002+01:00

Serdecznie dziękujemy Internet Project Manager i Redaktor Marcie Mrugacz za opublikowanie wiadomości o akcji na rzecz Mikołajka w portalu rodzice.pl.

Jak zdobyć antologię-ebooka?

2011-02-21T14:19:00.007+01:00

Antologię w pdf można zdobyć przelewając na konto Mikusia w Fundacji dowolną kwotę, a następnie trzeba przesłać dowód wpłaty na adres mailowy mamy Mikołajka: nea.ania@interia.pl. W odpowiedzi na maila zostanie wysłany zbiór w pdf.

Fundacja Dzieciom "Zdążyć z Pomocą"
ul. Łomiańska 5, 01-685 Warszawa
41 1240 1037 1111 0010 1321 9362
Bank PeKaO SA Oddział 1 w Warszawie

tytuł wpłaty: 13401 Kamiński Mikołaj-darowizna na pomoc i ochronę zdrowia

Antologia dostępna jest również w formatach obsługiwanych przez czytniki: epub i mobi. Można ją kupić za 15 zł w Oficynie Wydawniczej RW2010. Dzięki uprzejmości właściciela serwisu, cały dochód ze sprzedaży antologii zostanie przekazany na konto Mikołajka.

Serdecznie dziękujemy wszystkim, którzy pomagają Mikołajkowi!

Trzeci raport finansowy

2011-02-21T14:05:00.001+01:00

Kochani, od 9 do 15 lutego na konto Mikołajka wpłynęło 660 zł. Bardzo dziękujemy!

MbL w portalu baby-shower.pl

2011-02-20T13:43:00.000+01:00

Portal www.baby-shower.pl zamieścił artykuł o naszej akcji. Serdecznie dziękujemy wydawcy portalu Katarzynie Pawłowskiej!

1% dla Mikołajka

2011-02-18T23:52:00.004+01:00

Aby przekazać 1% podatku na rzecz Mikusia, wypełniając odpowiednie rubryki w rocznym zeznaniu podatkowym PIT za rok 2010 (28, 36, 36L, 37, 38, 39), należy wpisać:

KRS: 0000037904

W rubryce "Informacje uzupełniające - cel szczegółowy 1%"

prosimy wpisać:

13401 Kamiński Mikołaj

Wszystkim, którzy zechcą pomóc, przekazując 1% swojego podatku Mikołajkowi, z góry serdecznie dziękujemy!

MbL w miesięczniku "Dziecko"!

2011-02-17T22:48:00.003+01:00

Z wielką przyjemnością informuję, że niezrównana Aga wystarała się o patronat medialny miesiecznika "Dziecko" - fragmenty antologii oraz artykuł o naszej akcji na rzecz Mikołajka zostaną opublikowane w numerze majowym "Dziecka" (w sprzedaży już od 6 kwietnia).

Serdecznie dziękujemy redaktor naczelnej Justynie Dąbrowskiej, redaktor Magdzie Rodak i redaktor Izabeli Bziuk, które zainteresowały się naszą inicjatywą :-)

MbL w portalu dziennik.pl

2011-02-16T20:35:00.000+01:00

Dziękujemy bardzo Joannie Skrzypczak, szefowej Newsroomu, dzięki której informacja o naszej akcji na rzecz Mikołajka znalazła się w portalu dziennik.pl!

Patronat eDziecko.pl

2011-02-15T17:21:00.004+01:00

Z przyjemnością i dumą informuję, że portal eDziecko.pl objął patronatem medialnym akcję na rzecz Mikołajka!!

Ogromne podziękowania kierujemy na ręce Agnieszki Wirtwein-Przerwa, redaktor naczelnej portalu eDziecko.pl.

MbL w sieci ARBOnetwork

2011-02-14T21:27:00.006+01:00

Ruszyła kampania naszej akcji w sieci ARBOnetwork (200 000 odslon). Aga, która to wszystko wyczarowała, przysłała mi screena ze strony supergry.pl

Bardzo dziękujemy Karolinie Mlosek z ARBOinteractive za blyskawiczną reakcję i zorganizowanie kampanii!

Mikołajek skończył 8 miesięcy

2011-02-13T16:04:00.000+01:00

10 lutego Mikusiowi stuknęło osiem miesięcy. Życzenia można składać tutaj :-)

"Macierzyństwo..." w różnych językach

2011-02-12T22:28:00.009+01:00

Przybywa nam wersji obcojęzycznych apelu rodziców Mikołajka, a spontaniczne tłumaczki pracują nad przekładem antologii :-) Dlatego pomyślałam, że dobrze będzie założyć blogi Mbl w poszczególnych językach, będzie łatwiej wypromować je na zagranicznych stronach www.

Oto są:

Wkrótce będzie także po francusku.
Bardzo prosimy, rozpropagujcie je na znanych Wam portalach obcojęzycznych.

"Macierzyństwo..." na Wiadomości24.pl

2011-02-10T23:33:00.001+01:00

I to jakoś mi umknęło, był to czas zaraz po zakończeniu prac nad antologią i chodziłam mocno nieprzytomna ;-) Zatem z opóźnieniem ale i dumą donoszę, że Monika vel Ryba zapewniła nam miejsce w portalu wiadomosci24.pl

"Macierzyństwo..." na Blogimam.pl

2011-02-10T18:07:00.001+01:00

Dziękujemy Monice vel Rybie za to, że informację o akcji umieściła na Blogimam.pl! Nie jest to najświeższy link, ale wcześniej jakoś mi umknął, a wygląda bardzo sympatycznie, prawda? :-)